Δευτέρα 29 Νοεμβρίου 2010

προσφορά και αποδοχή (β μέρος)

Παρακολουθώ εικόνες του μυαλού μου , προσπαθώντας να δω την κίνηση του σύμπαντος. Η αλήθεια είναι πως δεν μπορώ να καταλήξω σε μία κίνηση. Υπάρχει παλινδρόμηση προς κάθε κατεύθυνση, ταυτόχρονα με την περιστροφή του.
Ψάχνοντας για τον παλμό , μέσα στον παλμό....
Ένα ηχητικό κύμα , γνωρίζει πως αποτελεί μέρος μίας μελωδίας?
Το σύνολο βρίσκεται σε απόσταση και η παρουσία του σε μία και μοναδική στιγμή, θα ήταν χαοτική... αυτό σύμφωνα με τις αισθήσεις.. αλλά πόση ώρα χρειάζεται για να σκεφτείς μία μελωδία?
Όχι για να σκεφτείς πως την ακούς.. απλά να σκεφτείς την μελωδία που λίγο πριν άκουσες ή που εκείνη την στιγμή δημιουργείς....
Δεν χρειάζεται χρόνος για κάτι τέτοιο... υπάρχει χωρίς χρόνο, μια σφαίρα από νότες, που αργότερα τοποθετείς στον κόσμο των αισθήσεων με βάση τον χρόνο.
Χωρίς χρόνο,  προσφορά αποδοχής – αποδοχή προσφοράς.

Το πάν προσφέρει και αποδέχεται ταυτόχρονα. Όλα φαίνονται προγραμματισμένα.
Προσφέρω κάτι ή απλά αποδέχομαι τις προσφορές του συνόλου?
Ένα ηχητικό κύμα, καταλαμβάνει τον χώρο που του δίδεται. Δεν ορίζει τον χώρο. Αποτελεί μέρος μιας μελωδίας, αλλά χρειάζεται ολόκληρο το σύμπαν για να δημιουργηθούν οι συνθήκες ύπαρξής της.. και δημιουργούνται πριν μεταβληθεί ο ατμοσφαιρικός αέρας από την δόνηση μιάς χορδής, πριν ο μουσικός σκεφθεί την νότα, προτού γεννηθεί αυτός και η οικογένεια του, προτού η γη αποκτήσει καν ζωντανούς οργανισμούς κ.ο.κ. όλα περίμεναν αυτό το ηχητικό κύμα, όπως και κάθε τι άλλο.
Όλα μοιάζουν πως έγιναν κι όλας.. κάθε τι είναι στην θέση που του προσφέρεται και η αποδοχή αυτής , απλά συμβαίνει.. δεν τίθεται θέμα επιλογής, όπως ένας πλανήτης δεν έχει δικαίωμα να επιλέξει την κίνηση του. Αποδέχεται την θέση που του προσφέρεται.. πιο σωστά: προσφέρει την αποδοχή του.
Εάν μπορούσε να επιλέξει , θα έπρεπε να καταστραφεί όλη η αρμονία του σύμπαντος που γνωρίζουμε , για να τα καταφέρει.

είχα έναν φανατικό χριστιανό δάσκαλο , στις τελευταίες τάξεις του δημοτικού.. έλεγε διάφορα αστεία με περίσσιο πάθος! Έλεγε δηλαδή πως ο θεός είναι τα πάντα (ακόμη και τώρα που το γράφω, γελάω), πως ξέρει τα πάντα και τα λοιπά , και τα λοιπά... όταν λοιπόν τον ρώτησα (αυτόν και όποιον άλλον βρέθηκε στην θέση του) , αφού ξέρει τα πάντα, άρα ξέρει και το μέλλον? (δοκιμάστε το πάντα πιάνει και όλοι απαντάνε->) ναι!
Ε αφού ξέρει το μέλλον , ξέρει και ποιος θα πάει (στον διάολο ^_^) στην κόλαση και ποιος στον παράδεισο. Άρα εμείς τι κάνουμε εδώ? (εκεί όλοι απαντούν το ίδιο) – ο θεός μας δοκιμάζει (και παρ όλο που ξέρει τα πάντα) μας δίνει μια δεύτερη ευκαιρία!! – ε και αφού ξέρει τι επιλογή θα κάνουμε , τι νόημα έχει... ?
Τέλος πάντων , ένας θεός ξέρει.. !!! :ρ

Αυτή η παρένθεση ταιριάζει όμως στο θέμα... άν όλα είναι προδιαγεγραμμένα, γιατί τελικά συμβαίνουν?
Το σύμπαν θα διασταλεί και θα συσταλεί και ξανά, δημιουργώντας τον παλμό του , για ποιόν λόγο?

Βρίσκομαι στους πρόποδες ενός βουνού και βλέποντας την κορυφή γνωρίζω πως θα φτάσω εκεί. Πρέπει να κάνω την διαδρομή ολόκληρη και να φτάσω εκεί όντως και από εκεί θα δω τους πρόποδες που είχα βρεθεί κι όλας, αλλά πάλι πρέπει να κάνω όλη την διαδρομή για να φτάσω εκεί όντως. Στην  πορεία θα έχω αλλάξει το βουνό.. το χώμα που πάτησα έχει αλλάξει θέση και με την σειρά του κάνει μία διαδρομή..

Εάν συνειδητοποιήσουμε τον παλμό του σύμπαντος, θα βρούμε απαντήσεις?

Η διαφορά με μια πορεία στο βουνό είναι ότι δεν έχουμε δικαίωμα επιλογής.. συμμετέχουμε με κάθε μορφή ύπαρξης σε όλη την διαδρομή.

Τρίτη 23 Νοεμβρίου 2010

προσφορά και αποδοχή (α μέρος)

Δεν είναι ο καθρέπτης που λέει ψέματα. Βλέπουμε μόνο την σκέψη μας να αντικατοπτρίζεται σε αυτόν. Ζώντας στις σκιές παρελθόντος και μέλλοντος, το ερώτημα είναι, σε πια φάση του παλμού βρίσκεται η σκέψη μας.

Είναι κρίμα για την επιστήμη που χρησιμοποιεί ακόμη τα μαθηματικά , για να βρεί απαντήσεις και αποδείξεις. Τόσοι αριθμοί και τόσες πράξεις, όταν υπάρχει μόνο το ένα και το μηδέν στην προσφορά και την αποδοχή της ύπαρξής τους.

Προσφορά και αποδοχή είναι ο παλμός , όμως κανείς δεν προσφέρει την σκέψη του ώστε να αποδεχθεί τις απαντήσεις.

Οι αριθμοί είναι άπειροι, το μέγεθος του σύμπαντος είναι άπειρο, η πράξη της διαίρεσης δεν τελειώνει ποτέ... κι όμως , όλα είναι τόσο απλά..

Απέδειξαν πως ο χωροχρόνος είναι εύπλαστος και συνέχισαν να πιστεύουν στην διαίρεση.. αδιανόητο! Μα δεν υπάρχει διαίρεση.. υπάρχει φαινομενική απομάκρυνση. Το σύνολο παραμένει πάντα, ένα και αδιαίρετο. Το ίδιο έκαναν όταν απέδειξαν πως δεν υπάρχει κενό. Τα πάντα ενώνονται με τα πάντα. Στην αρχή είδαν διαφορετικά στοιχεία και αμέσως μετά κατάλαβαν πως τα πάντα διαφέρουν μόνο στην δόνηση τους. Έτσι εμείς τα βλέπουμε ξεχωριστά και μπορούμε να τα αριθμούμε. Το απέδειξαν αυτό και συνέχισαν να μετρούν..!!

Η έρευνα χρειάζεται προσφορά και αποδοχή προτάσεων για να γίνει.
Προσφορά και αποδοχή αριθμών και πράξεων είναι παιχνίδι, όχι σοβαρή έρευνα.

Τι περιμένει το ανθρώπινο μυαλό για να ωριμάσει?

Αν καταλάβουμε τον παλμό του σύμπαντος, θα καταλάβουμε και την αιτία του.
Όπως δεν καταλαβαίνουμε την ταχύτητα με την οποία περιστρέφεται η γη γύρω από τον εαυτό της , γύρω από τον ήλιο και την ταχύτητα με την οποία απομακρύνεται ο γαλαξίας μας, έτσι δεν αντιλαμβανόμαστε τον γενικό παλμό του συνόλου. Είμαστε μέρος του. Κινούμαστε μέσα σε αυτόν τον παλμό. Για τις αισθήσεις μας , δεν υπάρχει παλμός.

Για την ανθρωπότητα κάποτε η γη δεν γύριζε, δεν ήταν στρογγυλή και ήταν το κέντρο του παντός. Ακόμη πρωτόγονη είναι η κατάσταση του είδους μας.

Τόσα δισεκατομμύρια ανθρώπων και δεν αντιλαμβάνονται καν ότι σκέφτονται...

Σάββατο 13 Νοεμβρίου 2010

ένα τσιγάρο ακόμα



Πόσο μικρά μοιάζουν κάποια πράγματα, όταν όλα μετατρέπονται σε γιγάντια ερωτηματικά..?
Μέτα το ερωτηματικό θα έρθει μια υπόθεση, μια υποψία, μια γνώμη.. αλλά στην πραγματικότητα, καμία απάντηση. Έτσι πάντα ξεκινάω ανάβοντας ένα τσιγάρο. (καλή ώρα..)

Τώρα , το τσιγάρο, δεν είναι μια απλή υπόθεση. Βλέπετε δεν είναι φαγητό, που και μόνο το ένστικτο της επιβίωσης θα με αναγκάσει να βρω και να καταναλώσω.. δεν είναι κάποιο ρόφημα που απολαμβάνω για την γεύση του.. δεν είναι πολλά πράγματα, τα οποία θα κατατάσσαμε στα αναγκαία..

Ξεκίνησα το κάπνισμα στα δεκαεφτά-μισό, όταν κατάλαβα πως δεν μπορώ να συνεχίσω τον αθλητισμό, στο στίβο συγκεκριμένα.. την ίδια ακριβώς ημέρα... συνέχισα σε άλλα αθλήματα για κάποιο διάστημα, παράλληλα με το κάπνισμα που ποτέ δεν αποτέλεσε εμπόδιο.. έχω ανθεκτικό οργανισμό μάλλον αν κρίνω από το πόσο κακό δημιουργεί σε άλλους ανθρώπους...

Αλήθεια , πόσο κακό προκαλεί το κάπνισμα? Προσωπικά δεν γνωρίζω κανέναν , μα κανέναν που να του επιτέθηκε ένα τσιγάρο,ένα πακέτο,μια κούτα ή τέλος πάντων ένα ολόκληρο καράβι με τσιγάρα. Απεναντίας, κάθε μα κάθε περίπτωση που έχει καταλήξει στο νοσοκομείο ή στον τάφο από το κάπνισμα, είχε προδιάθεση, και το κάπνισμα απλά επιδείνωσε την κατάσταση.

Ξέρετε γιατί οι κυβερνήσεις έχουν τόσο υψηλά πρόστιμα για τις ζώνες , τα κράνη και την παραβίαση του ερυθρού σηματοδότη?
Γιατί νοιάζονται τόσο πολύ για την ζωή μας?
Από αγάπη?
Μπα..
Απλά αν πάθω τροχαίο και δεν πεθάνω, θα κοστίσω στο κράτος... νοσηλεία.. και δεν θα πληρώνω φόρους, δεν θα ανήκω στο καταναλωτικό κοινό, δεν θα δουλεύω.... όχι όχι... δεν είναι σωστό αυτό.. πρέπει να είμαι μια χαρούλα, στην δουλειά μου, στην κατανάλωση μου , στους φόρους μου..
Ωραία.. τα βολέψαμε με τα τροχαία! Τέλεια..
Όμως ετούτοι εδώ καπνίζουν.... χμμμμ.. βλαβερό!
γιατί αν πχ. έχεις κάποια καρδιακή ανωμαλία, το τσιγάρο θα σε στείλει αδιάβαστο..

έχετε παρατηρήσει την αύξηση φόρου στα τσιγάρα? Ισχύει για τα πάντα πλέον, για κάθε προϊόν.. αλλά ξεκινάει με τα τσιγάρα. Το κράτος κερδίζει αρκετό χρήμα από την πώληση τσιγάρων και για να φέρει ισορροπία σε αυτά που θα χάσει από την μείωση κατανάλωσης καπνού με την πλύση εγκεφάλου , αυξάνει την τιμή του φόρου προς το παρών στα ίδια τα τσιγάρα και αργότερα θα μεταφέρει τον φόρο στα είδη πρώτης ανάγκης. Βλέπω αρκετό κόσμο να κόβει το κάπνισμα για λόγους οικονομίας.. άλλοι τα καταφέρνουν και άλλοι αποφασίζουν να στερηθούν από αλλού..
δεν λέω πως η οικονομική κρίση του δυτικού κόσμου έχει να κάνει με το κάπνισμα. Απλά εξηγώ πως επιδρά στην κατανάλωση καπνού.
Αυτό που ενδιαφέρει τον δυτικό κόσμο αυτήν την στιγμή, είναι να μάθει τους ανθρώπους του να ζούν με τα απολύτως απαραίτητα και τα τσιγάρα δεν είναι μέσα στην λίστα.. ο καπιταλισμός πέτυχε και τα χρήματα έφτασαν στους λίγους. Οι πολλοί δεν έχουν πλέον αλλά πρέπει να συνεχίσουν να υπάρχουν , να εργάζονται  και ότι βγάζουν να το δίνουν και πάλι στους λίγους..

Τι άθλια κατάσταση.. ας κάνουμε ένα τσιγάρο..




Το κάπνισμα είναι πράξη ελευθερίας.
Είναι απόλαυση, αλλά όχι μόνο σε έναν τομέα.. δεν είναι μόνο η κίνηση, η γεύση και η θερμότητα του..
Είναι η φαντασία που εθίζεται στο κάπνισμα πρώτα από όλα.. η μετάλλαξη του σε στάχτη και καπνό... καπνό που δημιουργεί ακαθόριστα – απρόβλεπτα σχέδια , που μοιάζουν ελεύθερα ακόμη και από τους νόμους της φύσης στροβιλιζόμενα , αλλάζοντας ταχύτητες στην άνοδο τους.. σχέδια που εξαφανίζονται ολοκληρώνοντας τον κύκλο της μετάλλαξης του τσιγάρου που κρατάς στα χέρια σου... επιλέγεις πότε θα πάρεις την ζεστασιά του μέσα σου ή πόση ώρα θα χαζεύεις τα σχέδια..

Κοιτάζω το πακέτο μου τώρα : “το κάπνισμα βλάπτει σοβαρά εσάς και τους γύρω σας”.
Όταν ξεκίνησαν αυτόν τον ψυχολογικό πόλεμο, το έσβηνα με μαρκαδόρο ή τοποθετούσα κάποιο αυτοκόλλητο και έγραφα δικές μου προτάσεις επάνω.. αργότερα το αγνόησα και έδωσα μεγαλύτερη σημασία στο περιεχόμενο του πακέτου.

Οι ανέκφραστοι άνθρωποι που πάνε στις δουλείες τους το πρωί σαν ρομπότ, βλάπτουν σοβαρά εμένα και τους γύρω μου! Γιατί δεν τους κολλάνε μία ετικέτα στο κούτελο?
Καθαρός ρατσισμός... :)

Αυτοί είναι που θα πάθουν κάποιο κακό από το κάπνισμα? Αυτοί που είναι κι όλας νεκροί?
Έχω μια συμβουλή για όλα αυτά τα ζόμπι...
Σταματήστε εκεί που είστε μια μέρα.. εκεί που περπατάτε βιαστικά ανάμεσα σε αγνώστους, ανάψτε ένα τσιγάρο και δείτε γύρω σας τι συμβαίνει!
Κοιτάξτε γύρω σας.. δείτε όλους αυτούς τους άγνωστους ανθρώπους που κατευθύνονται μαζί σας στο πουθενά – μηχανικά – κενά...
Ξέρω , τους βλέπετε κι όλας διαβάζοντας αυτά εδώ..
Πείτε μου, δεν είναι εκπληκτικό? Σαν να μην έχουν ζωή μέσα τους... και η έκφραση τους.. ίδια.. σε όλους.. ίδια.. αυτή η έκφραση του “πρέπει” …. Ένα “πρέπει” που δεν αναγκάζει πια.. είναι τρόπος ζωής, μόνο που είναι κατευθυνόμενη...
Όποιος έχει το χειριστήριο αυτών των ανθρώπων, αν σταματήσετε εκεί στην μέση της διαδρομής , θα νομίζει πως το δικό σας χάλασε.. που ξέρετε... μπορεί να το πετάξει κι όλας! Εξ άλλου έχει τόσα πολλά ρομποτάκια να σας αντικαταστήσει..

 Γιατί τα πάντα ελέγχονται πλέον? Και πόσο καλά ελεγχόμενος είναι αυτός ο κόσμος , που δεν αντιδρά καν στον έλεγχο αυτό?
Βλέπω την Αθήνα από ψηλά... κοιλιά ενός τέρατος , και τα εκατομμύρια ανθρώπων που τρέχουν να παράγουν οξέα, για να κάνουν το τέρας να  χωνέψει.
Και να μεγαλώνει η κοιλιά.. συνέχεια!
Αυτός ο πλανήτης πρέπει να γίνει ολόκληρος μια κοιλιά και τα δισεκατομμύρια ανθρωπάκια να τρέχουν πανικόβλητα να παράγουν οξέα για να διατηρηθούν στην κοιλιά.. να μην πάθει τίποτα αυτή η τεράστια κοιλιά!

Κι όμως, θα μπορούσαμε να την σφάξουμε αυτήν την κοιλιά...
Είναι τόσο μα τόσο άχρηστη..

Ο άνθρωπος είναι η σκέψη του
Την χρησιμοποιεί για να ζήσει, αλλά δεν ζεί για αυτήν..

Ως πότε?

ένα τσιγάρο ακόμα ίσως?


-

Έχω επιλέξει να δίνω πάντα προτεραιότητα στην ελευθερία μου και μετά στην επιβίωση μου – στην υγεία μου. Τα όνειρα διαρκούν περισσότερο από την ζωή μας και αυτό γιατί είναι ελεύθερα από την διάσταση που ζούμε. ο περιορισμός τους ή ακόμα και η κατάργηση τους, είναι καθαρά επιλογή μας.