Παρακολουθώ εικόνες του μυαλού μου , προσπαθώντας να δω την κίνηση του σύμπαντος. Η αλήθεια είναι πως δεν μπορώ να καταλήξω σε μία κίνηση. Υπάρχει παλινδρόμηση προς κάθε κατεύθυνση, ταυτόχρονα με την περιστροφή του.
Ψάχνοντας για τον παλμό , μέσα στον παλμό....
Ένα ηχητικό κύμα , γνωρίζει πως αποτελεί μέρος μίας μελωδίας?
Το σύνολο βρίσκεται σε απόσταση και η παρουσία του σε μία και μοναδική στιγμή, θα ήταν χαοτική... αυτό σύμφωνα με τις αισθήσεις.. αλλά πόση ώρα χρειάζεται για να σκεφτείς μία μελωδία?
Όχι για να σκεφτείς πως την ακούς.. απλά να σκεφτείς την μελωδία που λίγο πριν άκουσες ή που εκείνη την στιγμή δημιουργείς....
Δεν χρειάζεται χρόνος για κάτι τέτοιο... υπάρχει χωρίς χρόνο, μια σφαίρα από νότες, που αργότερα τοποθετείς στον κόσμο των αισθήσεων με βάση τον χρόνο.
Χωρίς χρόνο, προσφορά αποδοχής – αποδοχή προσφοράς.
Το πάν προσφέρει και αποδέχεται ταυτόχρονα. Όλα φαίνονται προγραμματισμένα.
Προσφέρω κάτι ή απλά αποδέχομαι τις προσφορές του συνόλου?
Ένα ηχητικό κύμα, καταλαμβάνει τον χώρο που του δίδεται. Δεν ορίζει τον χώρο. Αποτελεί μέρος μιας μελωδίας, αλλά χρειάζεται ολόκληρο το σύμπαν για να δημιουργηθούν οι συνθήκες ύπαρξής της.. και δημιουργούνται πριν μεταβληθεί ο ατμοσφαιρικός αέρας από την δόνηση μιάς χορδής, πριν ο μουσικός σκεφθεί την νότα, προτού γεννηθεί αυτός και η οικογένεια του, προτού η γη αποκτήσει καν ζωντανούς οργανισμούς κ.ο.κ. όλα περίμεναν αυτό το ηχητικό κύμα, όπως και κάθε τι άλλο.
Όλα μοιάζουν πως έγιναν κι όλας.. κάθε τι είναι στην θέση που του προσφέρεται και η αποδοχή αυτής , απλά συμβαίνει.. δεν τίθεται θέμα επιλογής, όπως ένας πλανήτης δεν έχει δικαίωμα να επιλέξει την κίνηση του. Αποδέχεται την θέση που του προσφέρεται.. πιο σωστά: προσφέρει την αποδοχή του.
Εάν μπορούσε να επιλέξει , θα έπρεπε να καταστραφεί όλη η αρμονία του σύμπαντος που γνωρίζουμε , για να τα καταφέρει.
είχα έναν φανατικό χριστιανό δάσκαλο , στις τελευταίες τάξεις του δημοτικού.. έλεγε διάφορα αστεία με περίσσιο πάθος! Έλεγε δηλαδή πως ο θεός είναι τα πάντα (ακόμη και τώρα που το γράφω, γελάω), πως ξέρει τα πάντα και τα λοιπά , και τα λοιπά... όταν λοιπόν τον ρώτησα (αυτόν και όποιον άλλον βρέθηκε στην θέση του) , αφού ξέρει τα πάντα, άρα ξέρει και το μέλλον? (δοκιμάστε το πάντα πιάνει και όλοι απαντάνε->) ναι!
Ε αφού ξέρει το μέλλον , ξέρει και ποιος θα πάει (στον διάολο ^_^) στην κόλαση και ποιος στον παράδεισο. Άρα εμείς τι κάνουμε εδώ? (εκεί όλοι απαντούν το ίδιο) – ο θεός μας δοκιμάζει (και παρ όλο που ξέρει τα πάντα) μας δίνει μια δεύτερη ευκαιρία!! – ε και αφού ξέρει τι επιλογή θα κάνουμε , τι νόημα έχει... ?
Τέλος πάντων , ένας θεός ξέρει.. !!! :ρ
Αυτή η παρένθεση ταιριάζει όμως στο θέμα... άν όλα είναι προδιαγεγραμμένα, γιατί τελικά συμβαίνουν?
Το σύμπαν θα διασταλεί και θα συσταλεί και ξανά, δημιουργώντας τον παλμό του , για ποιόν λόγο?
Βρίσκομαι στους πρόποδες ενός βουνού και βλέποντας την κορυφή γνωρίζω πως θα φτάσω εκεί. Πρέπει να κάνω την διαδρομή ολόκληρη και να φτάσω εκεί όντως και από εκεί θα δω τους πρόποδες που είχα βρεθεί κι όλας, αλλά πάλι πρέπει να κάνω όλη την διαδρομή για να φτάσω εκεί όντως. Στην πορεία θα έχω αλλάξει το βουνό.. το χώμα που πάτησα έχει αλλάξει θέση και με την σειρά του κάνει μία διαδρομή..
Εάν συνειδητοποιήσουμε τον παλμό του σύμπαντος, θα βρούμε απαντήσεις?
Η διαφορά με μια πορεία στο βουνό είναι ότι δεν έχουμε δικαίωμα επιλογής.. συμμετέχουμε με κάθε μορφή ύπαρξης σε όλη την διαδρομή.

