Έλεγα εχθές να πέσω να πεθάνω και τελικά έπεσα απλά για ύπνο.. Ένα περίεργο πράγμα όμως, πάντα οι καλύτερες σκέψεις γίνονται λίγο πρίν τον ύπνο...
Σκεφτόμουν λοιπόν το πόσο σίγουρο είναι, αν εσύ που διαβάζεις τώρα αυτές τις λέξεις, είσαι πράγματι κάτι ξεχωριστό ή ένα αποτέλεσμα της σκέψης κάποιου... της δικής μου σκέψης?
Της δικής σου μήπως?
Γιατί όχι?
Μπορεί να είσαι αποτέλεσμα της σκέψης σου. Εξ άλλου ο εγκέφαλος γνωρίζει ότι κάνει σκέψεις , χωρίς αυτό να σημαίνει πως οι σκέψεις του γνωρίζουν πως είναι απλά "σκέψεις".....
Ξέρεις πολλοί άνθρωποι έχουν την ελπίδα της μετεμψύχωσης για παράδειγμα, χωρίς να μπορούν κάν να αποδείξουν πως το παρόν είναι κάτι πραγματικό..
Όλα αυτά που νοιώθουμε, όλα αυτά που βλέπουμε και ακούμε, γιατί να μην είναι απλά μια σκέψη κάποιου τρίτου?
Αισθάνομαι άβολα ως αποτέλεσμα κάποιας σκέψης κι όμως μπορώ και εσύ μπορείς, να φτιάξουμε έναν ολόκληρο κόσμο, αυτήν την στιγμή μέσα στον εγκέφαλο μας..
Το μυαλό πλάθει χαρακτήρες και τις λεπτομέρειες τους.. δεν έχει κανένα απολύτως πρόβλημα..
Γράφω κάτι τώρα?
ή εσύ με βάζεις να γράψω?
ή εγώ σε βάζω να διαβάζεις?
Και εκεί κάπου λίγο πριν με πάρει ο ύπνος, ρώτησα αν ακόμη και ο θάνατος είναι ένα πραγματικό γεγονός ή αν απλά πείθουμε τον χαρακτήρα μας να αλλάξει "σκεπτικό"?
Μα , απάντησα πιάνοντας κουβέντα με τον εαυτό μου, αν ήταν έτσι, θα ήταν πανεύκολο να γίνει κανείς αθάνατος ή να μην μεγαλώσει ποτέ κτλ.
Πιο μυαλό λοιπόν "μας σκέφτεται" για να πεθάνουμε?
Είμαστε αποτέλεσμα ενός μάταιου κόσμου και αυτό είναι το μόνο σίγουρο. Οι σκέψεις όλης της ανθρωπότητας θα πεθάνουν με έναν κατακλυσμό, ακόμη κι αν αυτός συμβεί μετά από 1 ή 1000 χρόνια.
Ακόμη πιο μάταιες από τις σκέψεις είναι οι πράξεις... σπίτια, λεφτά, παιδιά, γονείς , όλα πεθαίνουν. Ότι κι αν έχεις κάνει, ότι κι αν πρόκειται να κάνεις , από μία στιγμή του χρόνου και έπειτα, θα είναι σαν να μην έγινε ποτέ..
Ποιός αρρωστημένος εγκέφαλος σκέφτηκε για να διαγράψει την σκέψη αυτήν αμέσως μετά?
Τα μαθηματικά ενός ανώτερου πολιτισμού, θα μπορούσαν να είναι ζωντανοί οργανισμοί..
Πιό σωστό μου φαίνεται αυτό. Ο κόσμος μας λοιπόν είναι μία μαθηματική πράξη και αντί να βρισκόμαστε στον εγκέφαλο κάποιου, βρισκόμαστε στο αστρικό του τετράδιο λύνοντας μια εξίσωση με υπερβολικά πολλούς αγνώστους. Τότε τίποτε δεν είναι μάταιο και όλα έχουν ως σκοπό τους, την αποκάλυψη του αποτελέσματος -που μάλλον όπως και στα δικά μας μαθηματικά θα είναι το ίδιο το πρόβλημα..
Οι σκέψεις αυτές οδηγούν στο άπειρο, μιάς και σύμφωνα με αυτήν την λογική, όποιου σκέψη και αν είμαι ή όποιον "άγνωστο" σε αυτήν την εξίσωση κι άν αποτελώ, κανείς δεν αποκλείει έναν ακόμη μεγαλύτερο εγκέφαλο που σκέπτεται πως ένας άλλος εγκέφαλος σκέπτεται αυτόν τον κόσμο, άρα εμείς είμαστε αποτέλεσμα σκέψης μέσα στην σκέψη κ.ο.κ.
Για να αποφύγει η ανθρωπότητα τέτοιους γρίφους και να ασχοληθεί με πιό σοβαρά πράγματα , όπως η ΔΟΥΛΕΙΑ και η ΟΙΚΟΓΈΝΕΙΑ, επινόησε τον παράδεισο και την κόλαση.
Εύκολο δεν είναι? Εκεί πάτε όλοι μετά , και ο ΘΕΟΣ ξέρει τα πάντα, άρα μην πολύ κουράζεσαι να σκεφτείς τίποτα, τα έχει σκεφτεί όλα Αυτός!
Δεν μπορεί ο κόσμος να είναι τόσο ηλίθιος από μόνος του.. κάποιος πρέπει να τα βάζει με το ζόρι να συμβαίνουν έτσι όλα αυτά..
Τι περιμένεις..?
Αλήθεια τώρα.. τι περιμένουμε?
