Όνειρα για πέταμα...

  Αν είναι , κάτι τελευταίο να πώ , θα είναι ό,τι ονειρευτώ εκείνη την στιγμή.

Την ώρα που ο πλανήτης γονατίζει μπροστά στις τράπεζες, κάνεις δεν γυρνά την πλάτη σε όλη αυτήν την παράνοια. Άλλοι δήθεν επαναστάτες, ουρλιάζουν στους δρόμους, συγκρατώντας την ξεχειλωμένη κοιλιά τους, για το δίκιο του εργάτη που εκείνη την ώρα δουλεύει... Άλλοι εργαζόμενοι ανησυχούν για τα λεφτουδάκια που τελικά δεν θα έχουν για να “ζήσουν καλύτερα” όπως χρόνια επαναλάμβαναν , αδιαφορώντας για το αν θα ζήσει και κανείς άλλος καλύτερα έκτος από τους ίδιους και τελικά ακόμη και τώρα πάλι για τον εαυτούλη τους φωνάζουν.

Κανείς δεν γυρίζει την πλάτη στα λεφτά προκειμένου να αντικρίσει την ζωή και την ελευθερία.

  Ο κόσμος φοβάται όχι τις λέξεις, αλλά την σημασία τους. Κι έτσι φωνάζουν υπέρ της ελευθερίας , την ίδια ώρα που σε όλη τους την ζωή, μόνον κάγκελα τριγύρω τους τοποθετούν και η αλήθεια είναι πως στο κλουβάκι τους θέλουν να παραμείνουν, αρκεί να έχει λεφτά μέσα... Έτσι δεν είναι φιλαράκι?

Αγανακτισμένοι που δεν έχουν λεφτά..

Επανάσταση γιατί δεν έχουν λεφτά..

Μέχρι και βλέμμα άλλαξαν και μάλιστα μερικοί έχουν και ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ βλέμμα από άλλους!!! Ναι! Είναι γεγονός! Αυτά τα ίδια πρόβατα που όλα μαζί επέλεγαν κυβερνήσεις (και κανάλι στην τηλεόραση τους) τώρα επειδή δεν έχουν λεφτά άλλαξαν βλέμμα.. Στράβωσαν βρε αδερφέ..

  Στο όνειρό μου, αύριο καταργούνται τα λεφτά. Τέρμα. Δεν αντιστοιχούν σε τίποτα, δεν τα χρειάζεσαι.

  Προσπαθώ να καταλάβω , πόσος φοβερά μεγάλος αριθμός “ανθρώπων” , αύριο που καταργούνται τα χρήματα, θα αποτελεί βάρος στην κοινωνία , λόγο της αχρηστίας του..

  Να γιατί δεν γυρνάνε την πλάτη στα οικονομικά συστήματα.. Γιατί είναι αναπόσπαστο μέρος τους.. Η ελευθερία τους είναι το να λειτουργεί το οικονομικό σύστημα και η ζωή τους εξαρτάται από αυτό.

Να το πω πιο καθαρά, δηλαδή ας αναφέρω απλά την πραγματικότητα: ο κόσμος δεν ξεσηκώνεται στις μέρες μας ενάντια στο σύστημα.. Ξεσηκώνεται ενάντια στην αποτυχία του συστήματος...

  Στο όνειρο μου, αύριο δεν θα έχεις αυτοκίνητο , δεν θα έχεις σαλόνι και γιγαντοοθόνη και δεν θα έχεις τόσα και τόσα που η ανθρωπότητα έζησε χιλιάδες χρόνια χωρίς αυτά , αλλά την αξιοπρέπεια της την έχασε μόνον όταν τα απέκτησε!

  Το όνειρο του κόσμου όμως, αναπαραγάγεται πάνω σε χαρτονομίσματα κι όσο λιγοστεύουν τα χαρτονομίσματα, τόσο λιγοστεύουν και τα όνειρά του..

  Τολμώ και ονειρεύομαι χωρίς λεφτά, χωρίς πόλεις και τσιμέντο..

Κλείστε με μέσα! Είναι προφανές πως είμαι τρελός!

  Κι όμως το σημαντικότερο πράγμα στην ζωή είναι η ελευθέρια και όχι το χρήμα. Ελευθερία για να ερωτευόμαστε ανθρώπους, ιδέες και την φύση.

Αν είναι κάτι που μας έχει απομείνει, κάτι που ακόμη προλαβαίνουμε να καταφέρουμε, είναι να γίνουμε σκεπτόμενοι άνθρωποι με πνευματικούς στόχους. Έχουμε φτιαχτεί έτσι, όσο ρομαντικό κι αν ακούγεται. Οτιδήποτε άλλο κι αν κάνουμε, μόνον καταστροφή, αθλιότητα και ασχήμια θα παίρνουμε ως αντάλλαγμα.

Σκέψη μέσα στην σκέψη

Έλεγα εχθές να πέσω να πεθάνω και τελικά έπεσα απλά για ύπνο.. Ένα περίεργο πράγμα όμως, πάντα οι καλύτερες σκέψεις γίνονται λίγο πρίν τον ύπνο...

Σκεφτόμουν λοιπόν το πόσο σίγουρο είναι, αν εσύ που διαβάζεις τώρα αυτές τις λέξεις, είσαι πράγματι κάτι ξεχωριστό ή ένα αποτέλεσμα της σκέψης κάποιου... της δικής μου σκέψης?

Της δικής σου μήπως?

Γιατί όχι?

Μπορεί να είσαι αποτέλεσμα της σκέψης σου. Εξ άλλου ο εγκέφαλος γνωρίζει ότι κάνει σκέψεις , χωρίς αυτό να σημαίνει πως οι σκέψεις του γνωρίζουν πως είναι απλά "σκέψεις".....

 Ξέρεις πολλοί άνθρωποι έχουν την ελπίδα της μετεμψύχωσης για παράδειγμα, χωρίς να μπορούν κάν να αποδείξουν πως το παρόν είναι κάτι πραγματικό..

Όλα αυτά που νοιώθουμε, όλα αυτά που βλέπουμε και ακούμε, γιατί να μην είναι απλά μια σκέψη κάποιου τρίτου?

Αισθάνομαι άβολα ως αποτέλεσμα κάποιας σκέψης κι όμως μπορώ και εσύ μπορείς, να φτιάξουμε έναν ολόκληρο κόσμο, αυτήν την στιγμή μέσα στον εγκέφαλο μας..

Το μυαλό πλάθει χαρακτήρες και τις λεπτομέρειες τους.. δεν έχει κανένα απολύτως πρόβλημα..

Γράφω κάτι τώρα?

ή εσύ με βάζεις να γράψω?

ή εγώ σε βάζω να διαβάζεις?

Και εκεί κάπου λίγο πριν με πάρει ο ύπνος, ρώτησα αν ακόμη και ο θάνατος είναι ένα πραγματικό γεγονός ή αν απλά πείθουμε τον χαρακτήρα μας να αλλάξει "σκεπτικό"?

Μα , απάντησα πιάνοντας κουβέντα με τον εαυτό μου, αν ήταν έτσι, θα ήταν πανεύκολο να γίνει κανείς αθάνατος ή να μην μεγαλώσει ποτέ κτλ.

Πιο μυαλό λοιπόν "μας σκέφτεται" για να πεθάνουμε?

Είμαστε αποτέλεσμα ενός μάταιου κόσμου και αυτό είναι το μόνο σίγουρο. Οι σκέψεις όλης της ανθρωπότητας θα πεθάνουν με έναν κατακλυσμό, ακόμη κι αν αυτός συμβεί μετά από 1 ή 1000 χρόνια.

Ακόμη πιο μάταιες από τις σκέψεις είναι οι πράξεις... σπίτια, λεφτά, παιδιά, γονείς , όλα πεθαίνουν. Ότι κι αν έχεις κάνει, ότι κι αν πρόκειται να κάνεις , από μία στιγμή του χρόνου και έπειτα, θα είναι σαν να μην έγινε ποτέ..

Ποιός αρρωστημένος εγκέφαλος σκέφτηκε για να διαγράψει την σκέψη αυτήν αμέσως μετά?

Τα μαθηματικά ενός ανώτερου πολιτισμού, θα μπορούσαν να είναι ζωντανοί οργανισμοί..

Πιό σωστό μου φαίνεται αυτό. Ο κόσμος μας λοιπόν είναι μία μαθηματική πράξη και αντί να βρισκόμαστε στον εγκέφαλο κάποιου, βρισκόμαστε στο αστρικό του τετράδιο λύνοντας μια εξίσωση με υπερβολικά πολλούς αγνώστους. Τότε τίποτε δεν είναι μάταιο και όλα έχουν ως σκοπό τους, την αποκάλυψη του αποτελέσματος -που μάλλον όπως και στα δικά μας μαθηματικά θα είναι το ίδιο το πρόβλημα..

Οι σκέψεις αυτές οδηγούν στο άπειρο, μιάς και σύμφωνα με αυτήν την λογική, όποιου σκέψη και αν είμαι ή όποιον "άγνωστο" σε αυτήν την εξίσωση κι άν αποτελώ, κανείς δεν αποκλείει έναν ακόμη μεγαλύτερο εγκέφαλο που σκέπτεται πως ένας άλλος εγκέφαλος σκέπτεται αυτόν τον κόσμο, άρα εμείς είμαστε αποτέλεσμα σκέψης μέσα στην σκέψη κ.ο.κ.

Για να αποφύγει η ανθρωπότητα τέτοιους γρίφους και να ασχοληθεί με πιό σοβαρά πράγματα , όπως η ΔΟΥΛΕΙΑ και η ΟΙΚΟΓΈΝΕΙΑ, επινόησε τον παράδεισο και την κόλαση.

Εύκολο δεν είναι? Εκεί πάτε όλοι μετά , και ο ΘΕΟΣ ξέρει τα πάντα, άρα μην πολύ κουράζεσαι να σκεφτείς τίποτα, τα έχει σκεφτεί όλα Αυτός!

Δεν μπορεί ο κόσμος να είναι τόσο ηλίθιος από μόνος του.. κάποιος πρέπει να τα βάζει με το ζόρι να συμβαίνουν έτσι όλα αυτά..

Τι περιμένεις..?

Αλήθεια τώρα.. τι περιμένουμε?

Σχεδιάζοντας ένα άλλο κελί.

Με σημείο εκκίνησης το κέντρο της σκέψης, πόσες ελπίδες έχει ο σχηματισμός μίας και μοναδικής εικόνας από μία συνεχή γραμμή?

Είναι αδύνατον! Θα παρέμβουν κι άλλες εικόνες...

Εκτός εάν αντί η σκέψη να οδηγεί το μελάνι, το μελάνι γίνει η σκέψη..

Με άλλα λόγια.. την ελευθερία την ζείς

δεν την βρίσκεις στο φλοιό μιας σφαίρας ορίων..

είναι το κέντρο..

βρίσκω ψεύτες τους ανθρώπους που αγωνίζονται δήθεν για την ελευθερία, όταν η ιδέα τους γι αυτήν περιέχει τόσα όρια...

σχεδιάζουν και σχεδιάζουν

και η εικόνα αλλάζει μόνο στην μετατόπιση των ορίων και των δεσμών...