Πίσω στον χρόνο της αλήθειας

 Ένα θέμα με απασχολεί ιδιαίτερα αυτό το διάστημα και αυτό είναι η προσωπική μας αλήθεια. Κατάλαβα πως η πραγματική διάσταση του προβλήματος, δεν είναι τα “ψεματάκια” που θα πούμε στους ανθρώπους γύρω μας, αλλά αυτά που λέμε στον ίδιο μας τον εαυτό.

 Κάποια ελπίδα για μία καλύτερη κατάσταση ζωής και σχέσεων. Βιασύνη να αποτελέσει πραγματικότητα. Στόχους έχουμε, όταν κινούμαστε οι ίδιοι προς ένα σημείο με τις ικανότητες μας. Ελπίδες έχουμε όταν αμφιβάλουμε για τις ικανότητες μας και περιμένουμε το σημείο, να έρθει σε εμάς. Κάπως έτσι γεννάμε Θεούς και σατανάδες , να μεσολαβούν στην διαδικασία εκπλήρωσης επιθυμιών.

 Αυτό που διαφεύγει στον περισσότερο κόσμο, είναι ότι το “σημείο”-επιθυμία μας, είναι η ίδια μας η σκέψη. Εμπόδια στους δρόμους του μυαλού μας, οδηγούν σε ψευδείς αντιλήψεις. Δεν υπάρχουν αδιέξοδα στην σκέψη.... Είναι απλά εμπόδια...

 Όταν γυρίζουμε πίσω τον χρόνο, οι δρόμοι τις σκέψης αυξάνονται. Γνωρίζουμε πλέον το αποτέλεσμα ενός δρόμου και τους υπόλοιπους , τις υπόλοιπες επιλογές , τις είχαμε πάντοτε δίπλα μας. Ποιός δεν ονειρεύτηκε να γυρνούσε πίσω τον χρόνο στην ζωή του και να άλλαζε τις επιλογές του γνωρίζοντας το μέλλον?

 Τι θα ήθελες όμως πραγματικά να αλλάξεις... Για σκέψου...

 Δεν φταίει που δεν γνώριζες το μέλλον.. Φταίει που δεν πίστευες στην αλήθεια του εαυτού σου. Φταίει που είπες το εμπόδιο πως είναι αδιέξοδο. Και το πίστεψες!

 Μετά “αν μπορούσες να γυρίσεις τον χρόνο πίσω” , και κουραφέξαλα....

 Πια αδιέξοδα είναι η αλήθεια σου τώρα?

 Εσύ έχεις γνώση της αλήθειας πίσω από τον καθρέπτη που κοιτάς το πρωί και δεν σου δείχνει αυτό που είσαι, αλλά αυτό που οι άλλοι πρέπει να δούν. Το ξέρεις εκείνη ακριβώς την στιγμή κι όμως λες ότι έτσι θες να είσαι...

 Πόσο ψεύτικος κόσμος? Σου είπαν όπως στις φυλακές, πως είσαι η 0950758 και εσύ δεν είπες τίποτα ποτέ.. Όταν κοιτάζεις την ταυτότητα σου , ουρλίαζεις «ποια είναι αυτή?» κι όμως δεν έχεις πρόβλημα...Σιγά μωρέ τώρα... σου είπαν πως είσαι ο Γιώργος και μετά σε όλη σου την ζωή όταν σε ρωτάνε ποιός είσαι, λές πως είσαι ο Γιώργος! Εσύ ξέρεις την αλήθεια εκείνη την στιγμή.. σε ρωτάνε ποιός είσαι και τους λες ψέματα...

 Σε τόσο απλά και τόσο τραγικά συνηθισμένα πράγματα ξεκινά το ψέμα της ίδιας μας της ύπαρξης...

 Πιό όνομα είσαι εσύ?

Αν γύριζα τον χρόνο πίσω για εσένα, πιο όνομα θα φώναζες πως είσαι εσύ, την ώρα που σε ονομάζουν? Η αλήθεια είναι πως δεν το σκέφτηκες ποτέ.. Αν το είχες σκεφτεί θα το άλλαζες και στην πορεία.. Στέκεσαι εκεί με το 0950758 σου, μπροστά στον γκρεμό αντικρίζοντας την ελευθερία , γιατί αυτό θες να κάνεις και σου φωνάζουν «0950758 !» και εσύ γυρνάς! Ψέμα αυτό που άκουσες, ψέμα η πράξη σου να γυρίσεις... επιλογές...

« Έτσι είναι ο κόσμος » είπες, και εσύ που είσαι μέρος του, δεν είσαι κάτι διαφορετικό...

Τι? Είσαι?

Ναι βέβαια, όπου σε βολεύει να το λες πως είσαι...

Ακολουθώντας το κοπάδι, κάθε πρόβατο διαφέρει στην θέση του. Τουλάχιστον αυτά περιορίζονται από τα ένστικτα τους κι αν γυρίζαμε τον χρόνο πίσω, τις ίδιες επιλογές θα έκαναν.. αυτή είναι η αλήθεια τους...

Όταν λες και κάνεις αυτό που πραγματικά αντιπροσωπεύεις , είναι σαν να γύρισες τον χρόνο πίσω και όλα είναι σωστά,οικεία.. όλα είναι αλήθεια εσύ.

Έχεις το κουράγιο να συστηθείς?

Είμαι ο Αντικράτης.

Εσύ?

Ματ σε 2 Υφέσεις !

Πριν λίγες ημέρες , συνέβη να μου στείλουν link για να ακούσω έναν από αυτούς που βγαίνουν από τα reality κράζοντας με κάποιο ρυθμό.

Στο άθλιο «τραγούδι» που δυστυχώς άκουσα, είχαν γίνει 1.500.000 προβολές!

Σίγουρα θα υπάρχουν κι άλλα του είδους με περισσότερες, αλλά δεν έχω καμία διάθεση να ενημερωθώ..

Τρέμε Αλεξίου, σε τρώνε τα reality…

Το συγκεκριμένο κομμάτι τέλος πάντων (δεν θα του κάνω διαφήμιση :P ) αντιπροσώπευε την οικονομική κατάσταση της Ελλάδος , δηλαδή ήταν πάμφτωχο!

Όποιος έγραψε τους στίχους , σίγουρα έβαλε μέσα όσες λέξεις ήξερε από την γλώσσα. Δηλαδή καμιά τριανταριά με το ζόρι.

Για μουσική δεν θα σχολιάσω, γιατί απλά δεν υπήρχε. !

Κόντρα λοιπόν στην φτώχεια της εμπορικής μουσικής, ανέβασα 3 τραγούδια του αγαπημένου μου συγκροτήματος “Ματ σε 2 Υφέσεις”, το οποίο είχα την τιμή να παρακολουθήσω ζωντανά το 2002 , σε μία ποιητική βραδιά όπου μας μάγεψαν όλους..

Περισσότερα κομμάτια θα ακούσετε στο site τους: http://www.matse2ifesis.net/

Πλούτος μουσικής λοιπόν -> 

προσφορά και αποδοχή (β μέρος)

Παρακολουθώ εικόνες του μυαλού μου , προσπαθώντας να δω την κίνηση του σύμπαντος. Η αλήθεια είναι πως δεν μπορώ να καταλήξω σε μία κίνηση. Υπάρχει παλινδρόμηση προς κάθε κατεύθυνση, ταυτόχρονα με την περιστροφή του.

Ψάχνοντας για τον παλμό , μέσα στον παλμό....

Ένα ηχητικό κύμα , γνωρίζει πως αποτελεί μέρος μίας μελωδίας?

Το σύνολο βρίσκεται σε απόσταση και η παρουσία του σε μία και μοναδική στιγμή, θα ήταν χαοτική... αυτό σύμφωνα με τις αισθήσεις.. αλλά πόση ώρα χρειάζεται για να σκεφτείς μία μελωδία?

Όχι για να σκεφτείς πως την ακούς.. απλά να σκεφτείς την μελωδία που λίγο πριν άκουσες ή που εκείνη την στιγμή δημιουργείς....

Δεν χρειάζεται χρόνος για κάτι τέτοιο... υπάρχει χωρίς χρόνο, μια σφαίρα από νότες, που αργότερα τοποθετείς στον κόσμο των αισθήσεων με βάση τον χρόνο.

Χωρίς χρόνο,  προσφορά αποδοχής – αποδοχή προσφοράς.

Το πάν προσφέρει και αποδέχεται ταυτόχρονα. Όλα φαίνονται προγραμματισμένα.

Προσφέρω κάτι ή απλά αποδέχομαι τις προσφορές του συνόλου?

Ένα ηχητικό κύμα, καταλαμβάνει τον χώρο που του δίδεται. Δεν ορίζει τον χώρο. Αποτελεί μέρος μιας μελωδίας, αλλά χρειάζεται ολόκληρο το σύμπαν για να δημιουργηθούν οι συνθήκες ύπαρξής της.. και δημιουργούνται πριν μεταβληθεί ο ατμοσφαιρικός αέρας από την δόνηση μιάς χορδής, πριν ο μουσικός σκεφθεί την νότα, προτού γεννηθεί αυτός και η οικογένεια του, προτού η γη αποκτήσει καν ζωντανούς οργανισμούς κ.ο.κ. όλα περίμεναν αυτό το ηχητικό κύμα, όπως και κάθε τι άλλο.

Όλα μοιάζουν πως έγιναν κι όλας.. κάθε τι είναι στην θέση που του προσφέρεται και η αποδοχή αυτής , απλά συμβαίνει.. δεν τίθεται θέμα επιλογής, όπως ένας πλανήτης δεν έχει δικαίωμα να επιλέξει την κίνηση του. Αποδέχεται την θέση που του προσφέρεται.. πιο σωστά: προσφέρει την αποδοχή του.

Εάν μπορούσε να επιλέξει , θα έπρεπε να καταστραφεί όλη η αρμονία του σύμπαντος που γνωρίζουμε , για να τα καταφέρει.

είχα έναν φανατικό χριστιανό δάσκαλο , στις τελευταίες τάξεις του δημοτικού.. έλεγε διάφορα αστεία με περίσσιο πάθος! Έλεγε δηλαδή πως ο θεός είναι τα πάντα (ακόμη και τώρα που το γράφω, γελάω), πως ξέρει τα πάντα και τα λοιπά , και τα λοιπά... όταν λοιπόν τον ρώτησα (αυτόν και όποιον άλλον βρέθηκε στην θέση του) , αφού ξέρει τα πάντα, άρα ξέρει και το μέλλον? (δοκιμάστε το πάντα πιάνει και όλοι απαντάνε->) ναι!

Ε αφού ξέρει το μέλλον , ξέρει και ποιος θα πάει (στον διάολο ^_^) στην κόλαση και ποιος στον παράδεισο. Άρα εμείς τι κάνουμε εδώ? (εκεί όλοι απαντούν το ίδιο) – ο θεός μας δοκιμάζει (και παρ όλο που ξέρει τα πάντα) μας δίνει μια δεύτερη ευκαιρία!! – ε και αφού ξέρει τι επιλογή θα κάνουμε , τι νόημα έχει... ?

Τέλος πάντων , ένας θεός ξέρει.. !!! :ρ

Αυτή η παρένθεση ταιριάζει όμως στο θέμα... άν όλα είναι προδιαγεγραμμένα, γιατί τελικά συμβαίνουν?

Το σύμπαν θα διασταλεί και θα συσταλεί και ξανά, δημιουργώντας τον παλμό του , για ποιόν λόγο?

Βρίσκομαι στους πρόποδες ενός βουνού και βλέποντας την κορυφή γνωρίζω πως θα φτάσω εκεί. Πρέπει να κάνω την διαδρομή ολόκληρη και να φτάσω εκεί όντως και από εκεί θα δω τους πρόποδες που είχα βρεθεί κι όλας, αλλά πάλι πρέπει να κάνω όλη την διαδρομή για να φτάσω εκεί όντως. Στην  πορεία θα έχω αλλάξει το βουνό.. το χώμα που πάτησα έχει αλλάξει θέση και με την σειρά του κάνει μία διαδρομή..

Εάν συνειδητοποιήσουμε τον παλμό του σύμπαντος, θα βρούμε απαντήσεις?

Η διαφορά με μια πορεία στο βουνό είναι ότι δεν έχουμε δικαίωμα επιλογής.. συμμετέχουμε με κάθε μορφή ύπαρξης σε όλη την διαδρομή.

προσφορά και αποδοχή (α μέρος)

Δεν είναι ο καθρέπτης που λέει ψέματα. Βλέπουμε μόνο την σκέψη μας να αντικατοπτρίζεται σε αυτόν. Ζώντας στις σκιές παρελθόντος και μέλλοντος, το ερώτημα είναι, σε πια φάση του παλμού βρίσκεται η σκέψη μας.

Είναι κρίμα για την επιστήμη που χρησιμοποιεί ακόμη τα μαθηματικά , για να βρεί απαντήσεις και αποδείξεις. Τόσοι αριθμοί και τόσες πράξεις, όταν υπάρχει μόνο το ένα και το μηδέν στην προσφορά και την αποδοχή της ύπαρξής τους.

Προσφορά και αποδοχή είναι ο παλμός , όμως κανείς δεν προσφέρει την σκέψη του ώστε να αποδεχθεί τις απαντήσεις.

Οι αριθμοί είναι άπειροι, το μέγεθος του σύμπαντος είναι άπειρο, η πράξη της διαίρεσης δεν τελειώνει ποτέ... κι όμως , όλα είναι τόσο απλά..

Απέδειξαν πως ο χωροχρόνος είναι εύπλαστος και συνέχισαν να πιστεύουν στην διαίρεση.. αδιανόητο! Μα δεν υπάρχει διαίρεση.. υπάρχει φαινομενική απομάκρυνση. Το σύνολο παραμένει πάντα, ένα και αδιαίρετο. Το ίδιο έκαναν όταν απέδειξαν πως δεν υπάρχει κενό. Τα πάντα ενώνονται με τα πάντα. Στην αρχή είδαν διαφορετικά στοιχεία και αμέσως μετά κατάλαβαν πως τα πάντα διαφέρουν μόνο στην δόνηση τους. Έτσι εμείς τα βλέπουμε ξεχωριστά και μπορούμε να τα αριθμούμε. Το απέδειξαν αυτό και συνέχισαν να μετρούν..!!

Η έρευνα χρειάζεται προσφορά και αποδοχή προτάσεων για να γίνει.

Προσφορά και αποδοχή αριθμών και πράξεων είναι παιχνίδι, όχι σοβαρή έρευνα.

Τι περιμένει το ανθρώπινο μυαλό για να ωριμάσει?

Αν καταλάβουμε τον παλμό του σύμπαντος, θα καταλάβουμε και την αιτία του.

Όπως δεν καταλαβαίνουμε την ταχύτητα με την οποία περιστρέφεται η γη γύρω από τον εαυτό της , γύρω από τον ήλιο και την ταχύτητα με την οποία απομακρύνεται ο γαλαξίας μας, έτσι δεν αντιλαμβανόμαστε τον γενικό παλμό του συνόλου. Είμαστε μέρος του. Κινούμαστε μέσα σε αυτόν τον παλμό. Για τις αισθήσεις μας , δεν υπάρχει παλμός.

Για την ανθρωπότητα κάποτε η γη δεν γύριζε, δεν ήταν στρογγυλή και ήταν το κέντρο του παντός. Ακόμη πρωτόγονη είναι η κατάσταση του είδους μας.

Τόσα δισεκατομμύρια ανθρώπων και δεν αντιλαμβάνονται καν ότι σκέφτονται...

Cat's Eye Nebula

ψαχνοντας wallpapers ανακάλυψα αυτό

αυτό λοιπόν είναι ενα αστρικό νεφέλωμα.

θα έλεγα πως είναι ένα όμορφο σχέδιο ζωγραφικής, αλλα βρισκόμουν ήδη στην σελίδα της NASA...

δηλαδή ό,τι βλέπετε, υπάρχει..

η φωτογραφία: http://www.wallpaperpimper.com/wallpaper/Landscape/Space/NASA-The-Cats-Eye-Nebula-NGC-6543-1-6LPNQK2283-1024x768.jpg

πληροφορίες: http://en.wikipedia.org/wiki/Cat's_Eye_Nebula


http://www.youtube.com/watch?v=CJMz0Ke4AGU




http://www.nasa.gov/mission_pages/chandra/multimedia/photos08-097.html

http://www.nasa.gov/multimedia/imagegallery/image_feature_741.html

http://apod.nasa.gov/apod/ap991031.html

http://www.nasa.gov/multimedia/imagegallery/image_feature_211.html

ένα τσιγάρο ακόμα

Πόσο μικρά μοιάζουν κάποια πράγματα, όταν όλα μετατρέπονται σε γιγάντια ερωτηματικά..?

Μέτα το ερωτηματικό θα έρθει μια υπόθεση, μια υποψία, μια γνώμη.. αλλά στην πραγματικότητα, καμία απάντηση. Έτσι πάντα ξεκινάω ανάβοντας ένα τσιγάρο. (καλή ώρα..)

Τώρα , το τσιγάρο, δεν είναι μια απλή υπόθεση. Βλέπετε δεν είναι φαγητό, που και μόνο το ένστικτο της επιβίωσης θα με αναγκάσει να βρω και να καταναλώσω.. δεν είναι κάποιο ρόφημα που απολαμβάνω για την γεύση του.. δεν είναι πολλά πράγματα, τα οποία θα κατατάσσαμε στα αναγκαία..

Ξεκίνησα το κάπνισμα στα δεκαεφτά-μισό, όταν κατάλαβα πως δεν μπορώ να συνεχίσω τον αθλητισμό, στο στίβο συγκεκριμένα.. την ίδια ακριβώς ημέρα... συνέχισα σε άλλα αθλήματα για κάποιο διάστημα, παράλληλα με το κάπνισμα που ποτέ δεν αποτέλεσε εμπόδιο.. έχω ανθεκτικό οργανισμό μάλλον αν κρίνω από το πόσο κακό δημιουργεί σε άλλους ανθρώπους...

Αλήθεια , πόσο κακό προκαλεί το κάπνισμα? Προσωπικά δεν γνωρίζω κανέναν , μα κανέναν που να του επιτέθηκε ένα τσιγάρο,ένα πακέτο,μια κούτα ή τέλος πάντων ένα ολόκληρο καράβι με τσιγάρα. Απεναντίας, κάθε μα κάθε περίπτωση που έχει καταλήξει στο νοσοκομείο ή στον τάφο από το κάπνισμα, είχε προδιάθεση, και το κάπνισμα απλά επιδείνωσε την κατάσταση.

Ξέρετε γιατί οι κυβερνήσεις έχουν τόσο υψηλά πρόστιμα για τις ζώνες , τα κράνη και την παραβίαση του ερυθρού σηματοδότη?

Γιατί νοιάζονται τόσο πολύ για την ζωή μας?

Από αγάπη?

Μπα..

Απλά αν πάθω τροχαίο και δεν πεθάνω, θα κοστίσω στο κράτος... νοσηλεία.. και δεν θα πληρώνω φόρους, δεν θα ανήκω στο καταναλωτικό κοινό, δεν θα δουλεύω.... όχι όχι... δεν είναι σωστό αυτό.. πρέπει να είμαι μια χαρούλα, στην δουλειά μου, στην κατανάλωση μου , στους φόρους μου..

Ωραία.. τα βολέψαμε με τα τροχαία! Τέλεια..

Όμως ετούτοι εδώ καπνίζουν.... χμμμμ.. βλαβερό!

γιατί αν πχ. έχεις κάποια καρδιακή ανωμαλία, το τσιγάρο θα σε στείλει αδιάβαστο..

έχετε παρατηρήσει την αύξηση φόρου στα τσιγάρα? Ισχύει για τα πάντα πλέον, για κάθε προϊόν.. αλλά ξεκινάει με τα τσιγάρα. Το κράτος κερδίζει αρκετό χρήμα από την πώληση τσιγάρων και για να φέρει ισορροπία σε αυτά που θα χάσει από την μείωση κατανάλωσης καπνού με την πλύση εγκεφάλου , αυξάνει την τιμή του φόρου προς το παρών στα ίδια τα τσιγάρα και αργότερα θα μεταφέρει τον φόρο στα είδη πρώτης ανάγκης. Βλέπω αρκετό κόσμο να κόβει το κάπνισμα για λόγους οικονομίας.. άλλοι τα καταφέρνουν και άλλοι αποφασίζουν να στερηθούν από αλλού..

δεν λέω πως η οικονομική κρίση του δυτικού κόσμου έχει να κάνει με το κάπνισμα. Απλά εξηγώ πως επιδρά στην κατανάλωση καπνού.

Αυτό που ενδιαφέρει τον δυτικό κόσμο αυτήν την στιγμή, είναι να μάθει τους ανθρώπους του να ζούν με τα απολύτως απαραίτητα και τα τσιγάρα δεν είναι μέσα στην λίστα.. ο καπιταλισμός πέτυχε και τα χρήματα έφτασαν στους λίγους. Οι πολλοί δεν έχουν πλέον αλλά πρέπει να συνεχίσουν να υπάρχουν , να εργάζονται  και ότι βγάζουν να το δίνουν και πάλι στους λίγους..

Τι άθλια κατάσταση.. ας κάνουμε ένα τσιγάρο..

Το κάπνισμα είναι πράξη ελευθερίας.

Είναι απόλαυση, αλλά όχι μόνο σε έναν τομέα.. δεν είναι μόνο η κίνηση, η γεύση και η θερμότητα του..

Είναι η φαντασία που εθίζεται στο κάπνισμα πρώτα από όλα.. η μετάλλαξη του σε στάχτη και καπνό... καπνό που δημιουργεί ακαθόριστα – απρόβλεπτα σχέδια , που μοιάζουν ελεύθερα ακόμη και από τους νόμους της φύσης στροβιλιζόμενα , αλλάζοντας ταχύτητες στην άνοδο τους.. σχέδια που εξαφανίζονται ολοκληρώνοντας τον κύκλο της μετάλλαξης του τσιγάρου που κρατάς στα χέρια σου... επιλέγεις πότε θα πάρεις την ζεστασιά του μέσα σου ή πόση ώρα θα χαζεύεις τα σχέδια..

Κοιτάζω το πακέτο μου τώρα : “το κάπνισμα βλάπτει σοβαρά εσάς και τους γύρω σας”.

Όταν ξεκίνησαν αυτόν τον ψυχολογικό πόλεμο, το έσβηνα με μαρκαδόρο ή τοποθετούσα κάποιο αυτοκόλλητο και έγραφα δικές μου προτάσεις επάνω.. αργότερα το αγνόησα και έδωσα μεγαλύτερη σημασία στο περιεχόμενο του πακέτου.

Οι ανέκφραστοι άνθρωποι που πάνε στις δουλείες τους το πρωί σαν ρομπότ, βλάπτουν σοβαρά εμένα και τους γύρω μου! Γιατί δεν τους κολλάνε μία ετικέτα στο κούτελο?

Καθαρός ρατσισμός... :)

Αυτοί είναι που θα πάθουν κάποιο κακό από το κάπνισμα? Αυτοί που είναι κι όλας νεκροί?

Έχω μια συμβουλή για όλα αυτά τα ζόμπι...

Σταματήστε εκεί που είστε μια μέρα.. εκεί που περπατάτε βιαστικά ανάμεσα σε αγνώστους, ανάψτε ένα τσιγάρο και δείτε γύρω σας τι συμβαίνει!

Κοιτάξτε γύρω σας.. δείτε όλους αυτούς τους άγνωστους ανθρώπους που κατευθύνονται μαζί σας στο πουθενά – μηχανικά – κενά...

Ξέρω , τους βλέπετε κι όλας διαβάζοντας αυτά εδώ..

Πείτε μου, δεν είναι εκπληκτικό? Σαν να μην έχουν ζωή μέσα τους... και η έκφραση τους.. ίδια.. σε όλους.. ίδια.. αυτή η έκφραση του “πρέπει” …. Ένα “πρέπει” που δεν αναγκάζει πια.. είναι τρόπος ζωής, μόνο που είναι κατευθυνόμενη...

Όποιος έχει το χειριστήριο αυτών των ανθρώπων, αν σταματήσετε εκεί στην μέση της διαδρομής , θα νομίζει πως το δικό σας χάλασε.. που ξέρετε... μπορεί να το πετάξει κι όλας! Εξ άλλου έχει τόσα πολλά ρομποτάκια να σας αντικαταστήσει..

 Γιατί τα πάντα ελέγχονται πλέον? Και πόσο καλά ελεγχόμενος είναι αυτός ο κόσμος , που δεν αντιδρά καν στον έλεγχο αυτό?

Βλέπω την Αθήνα από ψηλά... κοιλιά ενός τέρατος , και τα εκατομμύρια ανθρώπων που τρέχουν να παράγουν οξέα, για να κάνουν το τέρας να  χωνέψει.

Και να μεγαλώνει η κοιλιά.. συνέχεια!

Αυτός ο πλανήτης πρέπει να γίνει ολόκληρος μια κοιλιά και τα δισεκατομμύρια ανθρωπάκια να τρέχουν πανικόβλητα να παράγουν οξέα για να διατηρηθούν στην κοιλιά.. να μην πάθει τίποτα αυτή η τεράστια κοιλιά!

Κι όμως, θα μπορούσαμε να την σφάξουμε αυτήν την κοιλιά...

Είναι τόσο μα τόσο άχρηστη..

Ο άνθρωπος είναι η σκέψη του

Την χρησιμοποιεί για να ζήσει, αλλά δεν ζεί για αυτήν..

Ως πότε?

ένα τσιγάρο ακόμα ίσως?

-

Έχω επιλέξει να δίνω πάντα προτεραιότητα στην ελευθερία μου και μετά στην επιβίωση μου – στην υγεία μου. Τα όνειρα διαρκούν περισσότερο από την ζωή μας και αυτό γιατί είναι ελεύθερα από την διάσταση που ζούμε. ο περιορισμός τους ή ακόμα και η κατάργηση τους, είναι καθαρά επιλογή μας.

η αλήθεια της ύπαρξης

Δεν είναι η “αλήθεια” που ψάχνουμε σε αυτόν τον κόσμο. Ψάχνουμε πως να αποφύγουμε την οποιαδήποτε αλήθεια.

Μία από τις πρώτες παιδικές μου αναμνήσεις είναι η ημέρα που σκέφτηκα πως αυτός ο κόσμος, μπορεί να μην είναι πραγματικός και εκείνη την στιγμή , ήμουν απόλυτα σίγουρος γι αυτό..

Μόλις ξύπνησα από κάποιο όνειρο που δεν θυμάμαι πια, αλλά έχω ακόμη εικόνες του.
 είναι ένας πύργος, ένας κωνικός πύργος. Τα τοιχώματα του έχουν σκάλες και πολλές πόρτες. Απ έξω δεν έχει καμία σχέση με το μέσα. Απ έξω είναι απλά ένα σπίτι. Μία πέτρινη μονοκατοικία. Μέσα ο χώρος αλλάζει. Γίνεται ένας ψηλός κωνικός πύργος και η σκάλα φτάνει ως την κορυφή. έχει χρώμα βαθύ κόκκινο και μπλε, αλλά το μέρος είναι στην πραγματικότητα σκοτεινό. Αυτό το όνειρο το έβλεπα πολύ συχνά στην παιδική μου ηλικία και πάντα προσπαθούσα να δω την συνέχεια. Κάτι έψαχνα και πραγματικά δεν ξέρω τι.. το μόνο που θυμάμαι πια, είναι πως σε ένα δωμάτιο , υπήρχαν μέσα κάποια παιχνίδια μου και ένα πολύ μικρό ξύλινο σκαμπό. Αυτό το σκαμπό λοιπόν , ήταν το αγαπημένο μου αντικείμενο. Ήταν πραγματικά δικό μου και αυτό γιατί ήταν παιδικό... πολύ μικρό για να κάτσει κάποιος “μεγάλος”. Την πρώτη εποχή που έβλεπα το όνειρο, φοβόμουν, και μόνο σε εκείνο το δωμάτιο ένιωθα ασφάλεια.

 Θυμάμαι να αναγκάζω τον εαυτό μου να κοιμηθεί , για να σταματήσω να φοβάμαι και να πάω πιο ψηλά.. δεν θυμάμαι τι έγινε.. έφτασα άραγε πιο ψηλά ποτέ? Έμαθα τι είχαν τα άλλα δωμάτια? Βρήκα κλειδωμένες πόρτες? Σίγουρα βρήκα γιατί απλά έχω την αίσθηση πως υπήρχε και ένα κλειδί σε εκείνο το όνειρο. Ένα κλειδί , ο χώρος , το σκαμπό και μία παρουσία που πλέον στο μυαλό μου είναι μια σκιά.. δεν θυμάμαι τίποτε άλλο..

τότε θυμόμουν και όταν ξύπνησα σκέφτηκα πως δεν υπάρχει τίποτα αν δεν το βλέπω. Αντιλαμβανόμουν τον κόσμο διαφορετικά ξαφνικά.. τα πάντα είναι απάτη και εγώ απλά φτιάχνω τον κόσμο με τα μάτια μου. Κοίταξα τον τοίχο λοιπόν και έπειθα τον εαυτό μου ,πως πίσω μου δεν υπάρχει τίποτα! Δεν είχε νόημα να γυρίσω να κοιτάξω , γιατί τα μάτια μου θα έφτιαχναν αμέσως τον χώρο που δεν έβλεπα μέχρι τώρα... εφιάλτης!

Οι γονείς μου δεν υπήρχαν μόλις σταματούσα να τους βλέπω, αλλά είχαν βρει κόλπο για να με κάνουν να πιστέψω πως όλα αυτά είναι πραγματικά.. μπορούσα να τους ακούσω (!!) , άρα στην πορεία κατάλαβα πως φταίνε όλες οι αισθήσεις...

Ήμουν λοιπόν το κέντρο του κόσμου. Όλα εξαρτώταν από τις αισθήσεις μου.. έξω από την πόρτα του σπιτιού μου δεν υπήρχε τίποτα και πίσω από κάθε γωνία – κενό, μέχρι να φτάσω εγώ εκεί..

Το συζήτησα με τους γονείς μου αυτό όλο σε ηλικία που πήγαινα δημοτικό και μου εξήγησαν ότι υπάρχουν άνθρωποι που έχουν πάει στο ψυχιατρείο από τέτοιες σκέψεις, γιατί απλά δεν υπάρχει απόδειξη για το αντίθετο. Και πράγματι , την ώρα που μου μιλούσε ο πατέρας μου, εγώ ήξερα πως δεν είναι πραγματικός και πως όλα είναι ένα σχέδιο.. δεν έπρεπε να τον ακούσω!

Και τι να έκανα? Μπορούσα μήπως να βρω από μόνος μου κάποια απάντηση?

Άρχισα να έχω τα κλασσικά υπαρξιακά ερωτήματα

Είμαι στην Αθήνα, στην Αττική, στην Ελλάδα, στην Ευρώπη, στον πλανήτη γη.

-Και η γη από που υπάρχει?

-η γη είναι ένα κομμάτι του ηλίου που αποκολλήθηκε σε έκρηξη του

-Και ο ήλιος από πού υπάρχει?

- ο ήλιος είναι κομμάτι ενός πολύ μεγαλύτερου ήλιου ....

-και το σύμπαν ποιος το έφτιαξε?

-ο θεός!

- και τον θεό?

-ο θεός υπήρχε πάντα....

Κάπου εκεί απογοητευόμουν πάντα.. για καλή μου τύχη , οι γονείς μου δεν πίστευαν ποτέ σε κάποια θρησκεία. Στην αρχή δεν το ήξερα γιατί πίστευαν πως πρέπει να μεγαλώσω όπως όλα τα παιδάκια.. όμως δεν είχαν απαντήσεις οπότε μου είπαν την αλήθεια τους, ότι δεν υπάρχει θεός..!!!

Καταστροφή!

Τα πράγματα έγιναν περίπλοκα.. τραγικά περίπλοκα. Στο παιδικό μυαλό μου, ο θεός είχε κάποιο πρόσωπο, είχε ανθρώπινη μορφή , πετούσε , δεν μπορούσα να τον δω, αλλά υπήρχε! Ήταν αρκετά παρήγορο αυτό..  τελικά απάτη και αυτός..

Κι όλα αυτά επειδή ανακάλυψα πως δεν έχω σφαιρική όραση..

Άκουσα διάφορα πράγματα τότε.. ότι ίσως κάποιοι έχουν τις γνώσεις και δεν μας τις δίνουν .. ότι μερικά πράγματα δεν μπορούμε να τα μάθουμε και άλλα , δεν πρέπει!  Ήταν αυτό το ώριμο «δεν πρέπει» , που έλεγαν οι “μεγάλοι” όταν δεν είχαν απαντήσεις. Πολύ με εκνεύριζε αυτό , πάντα.. άκουσα πως το σύμπαν είναι μία σκέψη και όχι μια πραγματικότητα (αλήθεια ποια η διαφορά?) , πως είναι μια φυσαλίδα και πως μπορεί ανα πάσα στιγμή να “σκάσει” και εμείς δεν θα υπάρξουμε ποτέ!

Αυτή η τελευταία ιδέα μου άρεσε πολύ και έτσι έκανα ακόμη πιο περίπλοκα τα πράγματα..

Όλα αυτά συμβαίνουν στο όνειρο κάποιου,ζούμε στην επιφάνεια μιας φυσαλίδας ενός ονείρου, και εγώ απλά έπρεπε να βρώ τρόπο να του μιλήσω και να ξυπνήσει χωρίς να μας εξαφανίσει! Δεν έβρισκα κάποιο τρόπο και η ιδέα αυτή δεν είχε λογική..

Τέλος άκουσα πως όταν πεθάνουμε , μαθαίνουμε τα πάντα. Δεν θυμάμαι για ποιόν λόγο μου είπαν πως πρέπει να περιμένουμε εδώ μέχρι να πεθάνουμε, δεν έχει σημασία έτσι κι αλλιώς. Αυτό που άρχισε να έχει πολύ σημασία για εμένα, ήταν  ότι αυτός ο μετά θάνατον κόσμος ήταν μία παγίδα! Άρχισα να σκέφτομαι πως λένε στους ανθρώπους αυτήν την πολύ πειστική ιδέα χωρίς κανείς να έχει αποδείξεις γι αυτήν. Αν υπήρχε κάποια απάντηση σε όλα αυτά, κάποια πόρτα που πρέπει να βρούμε για να βγούμε από τον κόσμο του μη πραγματικού, ήταν εδώ. Κάπως μπήκαμε εδώ, άρα σίγουρα υπάρχει και η έξοδος.

Έμεινα με απορίες που συζητούσα με κάθε άνθρωπο, συγγενή ή φίλο. Τόσο μεγάλο ήταν το πείσμα μου να μάθω την αλήθεια της ύπαρξης , που έφτασα να ορκιστώ στον λόγο της τιμής μου, ότι δεν θα σταματήσω να ψάχνω ποτέ. Ήταν το καλοκαίρι που μόλις είχα τελειώσει το δημοτικό. Συζητούσα με τον καλύτερο μου φίλο , αναλύοντας την ζωή ενός οποιουδήποτε ανθρώπου. Συμφωνήσαμε ότι όλοι σε μικρή ηλικία αναρωτιούνται για τα πράγματα γύρω τους και προσπαθούν να βρουν απαντήσεις. Στην πορεία χάνουν το πάθος για αναζήτηση. Αυτό σκεφτήκαμε, συμβαίνει μόλις κάποιος γυρίσει από φαντάρος και ξεκινήσει να δουλεύει. Έτσι το βλέπαμε τότε. Μετά τον στρατό η ζωή γίνεται ένα βαρετό πρόγραμμα, δουλειά-φαΐ-ύπνος και τίποτε άλλο. Δώσαμε όρκο λοιπόν ότι δεν θα γίνουμε ρομπότ και θα συνεχίσουμε να ψάχνουμε για την αλήθεια της ύπαρξης..

Δεν ξέχασα ποτέ αυτόν τον όρκο μου και ένοιωθα τρομερά ικανοποιημένος που τον έδωσα. Δεν τον αθέτησα ποτέ.

Αυτή ήταν η δική μου ζωή. Να μάθω την αλήθεια για όλο αυτό που συμβαίνει γύρω μου και που είμαι μέρος του.. 
κανείς άλλος όμως δεν είχε τον ίδιο σκοπό ζωής.. δεν κατάλαβα ποτέ τι αντιπροσώπευε ο κόσμος που συνάντησα στα σχολικά μου χρόνια. Αυτό που κατάλαβα τότε ήταν ότι δεν είχα τίποτα κοινό. Θεώρησα πως δεν είχα άλλη επιλογή από το να παρουσιάσω κάτι ψεύτικο, ώστε να ταιριάζω με τον κόσμο, πράγμα που αργότερα παραδέχθηκα σε όλους όσους είχα επαφή για να βρω τον εαυτό μου και απέναντι τους.

Οι άνθρωποι υποβαθμίζουν ή θεοποιούν ότι δεν καταλαβαίνουν.

Όταν δοκίμασα να συζητήσω για υπαρξιακές ανησυχίες, μπορεί στην αρχή να υπήρχε κάποιο ενδιαφέρον , αλλά όσο δεν υπήρχαν απαντήσεις , οι τότε φίλοι , συμπεριφέρονταν σαν να μην υπήρχε όλο το θέμα.. ποδοσφαιρικές ομάδες, διάσημα μουσικά συγκροτήματα και ηλεκτρονικά παιχνίδια, είχαν μεγαλύτερη σημασία και εγώ έπρεπε να μπω σε αυτόν τον κόσμο ή να κάτσω σε μια γωνία με τις σκέψεις μου. Η δεύτερη επιλογή μου φαίνονταν ντροπιαστική.

Κι όμως κάθε μέρα καθόμουν στο θρανίο μου και αναρωτιόμουν ακόμα , αν υπάρχει ο κόσμος έξω από την τάξη.. κανείς δεν μπορεί να δώσει απάντηση σε αυτό..

Είναι ο κόσμος αποτέλεσμα της φαντασίας μου?

Μήπως είναι  ο Πλάτων που έχει  την απάντηση, και είμαστε στο σπήλαιο του, παρακολουθώντας ό,τι κάποιος άλλος θέλει να παρακολουθήσουμε?

Κάθε απάντηση φτάνει σε αδιέξοδο. Κάθε απάντηση εκτείνεται στο άπειρο..

Αν ο κόσμος είναι αποτέλεσμα της φαντασίας μου , πως θα ξέρω, πότε δεν είναι?

Και αν βρισκόμαστε σε κάποιο matrix , πως ξέρουμε αν θα βγούμε από αυτό?

Ακόμα κ αν συμβεί να βγούμε από αυτές τις καταστάσεις δεν θα υπάρχει τρόπος να αποδείξουμε πως δεν βρισκόμαστε μέσα σε μια ίδια και απλά “είδαμε” τον εαυτό μας να δραπετεύει.

Ο κόσμος έγινε όπως τον περίμενα ότι θα γίνει. Δουλειά-φαΐ-ύπνος και μερικά ψέματα για να ξεφεύγει από την ανασφάλεια των αναπάντητων ερωτημάτων.

Μία συνεχής προσπάθεια να ξεχάσουν και να προχωρήσουν με το κοπάδι.

Επιβίωση χωρίς λόγο.

Λέμε πως ο άνθρωπος ξεχωρίζει από τα ζώα , γιατί δεν λειτουργεί με βάση τα ένστικτα του μόνο.

Εμένα μου φαίνεται πως ο εγκέφαλος μας , ενστικτωδώς λειτουργεί  και στην πραγματικότητα , απλά επιβιώνουμε όπως τα σκυλιά κι αν όχι, ας πούμε απλά πως η παρουσία μας, δεν είναι πνευματική.

Μου κάνουν εντύπωση τα όρια της σκέψης.  Μπορεί να δεχθεί την ύπαρξη του απείρου, χωρίς να μπορεί να λειτουργήσει με αυτό.

 Ίσως αυτό να είναι το κλειδί και η πόρτα μαζί..

να μάθουμε να λειτουργούμε με βάση το άπειρο και όχι με βάση τα όρια..

τίποτα δεν αρχίζει και τίποτα δεν τελειώνει, όταν όλα αρχίζουν και τελειώνουν.

Μάλλον θα πρέπει να ζήσω σε έναν κόσμο με περισσότερες διαστάσεις για να καταλάβω αυτήν την πρόταση και αργότερα σε έναν άλλο χωρίς διαστάσεις , για να βρω την αιτία της ύπαρξης.

Η πραγματικότητα είναι κάτι που δεν μπορούμε να συλλάβουμε. και ποιος ο λόγος να βρεθεί η σκέψη του ανθρώπινου είδους, με τόσα και τόσα όρια, μέσα στο άπειρο? Ένα κυβάκι φυλακής σε ένα σύμπαν ελευθερίας . . . 

όνειρα +20% ΦΠΑ

Υπάρχει κάποιο όριο στην πτώση του πολιτισμού?

Στην πραγματικότητα δεν ζούμε πλέον στα πλαίσια αυτού που ονομάζουμε  “πολιτισμό” . αυτό συμβαίνει γιατί ο τομέας αυτός απαιτεί την ύπαρξη πνευματικής ανάπτυξης για να θεωρηθεί έγκυρος. Απαιτεί πολιτική και τέχνες. Η γενική σημασία της λέξης , δεν αναφέρει τα όρια του περιεχόμενού της , αναφέρει απλά πως πρέπει να υφίστανται κάποια χαρακτηριστικά.

Βρισκόμαστε λοιπόν στον 21^ο αιώνα της ιστορίας μας και μπορούμε να δούμε την εξέλιξη μας εως τώρα.. τον πολιτισμό μας.. μπορούμε να μιλήσουμε για τα άλογα που έδωσαν την θέση τους σε πολυτελή αυτοκίνητα και τα ακόντια που έδωσαν την θέση τους σε “΄εξύπνους πυράυλους” . κάποτε θα έγραφα σε πάπυρο , τώρα γράφω σε word στο pc μου! Μπορούμε να μιλήσουμε για όλα αυτά που με την εξέλιξη της τεχνολογίας έχουμε, αλλά για τι άλλο μπορούμε πραγματικά να μιλήσουμε?

Νομίζω πως όλοι γνωρίζουμε την απάντηση. Τι είναι το “σήμερα”? Τι αντιπροσωπεύει? Και ποιά η θέση μας σε αυτό το “σημερα”?

Δεν μιλάω για την Ελλάδα , μόνο. Οι Έλληνες σήμερα, δεν είναι οι Έλληνες της αρχαιότητας. Και για εκείνους τους Έλληνες , έχει δικαίωμα να περηφανεύεται , κάθε άνθρωπος του πλανήτη.. δεν μας ανήκει τίποτε από εκείνη την εποχή.. δεν κερδίσαμε τίποτα από εκείνη την εποχή και δεν συνεχίσαμε τίποτα. Μιλάω για όλο τον κόσμο που ζεί και αναπνέει μαζί μας, καταστρέφει τον πλανήτη μαζί μας και υποφέρει από τις επιλογές του.

Στις πρώτες τάξεις του δημοτικού, μας μάθανε πως ο άνθρωπος πρίν εφεύρει τα νομίσματα, αντάλλασσε προϊόντα. Εγώ καλλιεργούσα σιτάρι και εσύ ντομάτες και μπορούσα να σου δώσω σιτάρι για να μου δώσεις ντομάτες. Έμεινα με την απορία , γιατί άλλαξε αυτό?  Μπορούσα να ανταλλάξω κάτι χρήσιμο, για κάτι άλλο χρήσιμο.

Το σήμερα , είναι το χρήμα. Δεν λέω τίποτα καινούριο, απλά αναφέρομαι σε κάτι επίκαιρο.

Τελικά ποιά επανάσταση έγινε για την ελευθερία?

Εγώ δεν βλέπω γύρω μου ελεύθερους ανθρώπους.

Για ποίες αξίες μιλάμε και για ποιόν πολιτισμό?

Η θέση μας στο σήμερα, είναι το χρήμα και όπως σε όλη την ανθρώπινη ιστορία, έτσι και στις μέρες μας ετοιμάζεται επανάσταση , ώστε το χρήμα να περάσει σε άλλα χέρια από αυτά που βρίσκεται σήμερα. Για ακόμη μία φορά ο κόσμος θα χάσει την ευκαιρία να κάνει την πρώτη πνευματική επανάσταση της ιστορίας του. Αυτό απασχολεί την ανθρωπότητα και τον καθένα μας ατομικά.

Δεν ξέρω πόσοι από εσάς δέχονται να ψηφίσουν , αλλά όσοι το κάνουν, το κάνουν καθαρά για οικονομικούς λόγους. Κανείς δεν υποστηρίζει ένα κόμμα , αν πρώτα δεν του παρουσιάσει το οικονομικό του πρόγραμμα ή αν δεν του “τάξει“ μία θέση στο δημόσιο, και φυσικά δεν υπάρχει τέτοιο κόμμα.. και γιατί να υπάρξει , αφού όλα κινούνται γύρω από το χρήμα?

Έχουμε τόσο σημαντικές ζωές , όσο ξεχρεώνουμε την τράπεζα, που κανείς δεν θέλει κάτι διαφορετικό.. κανείς δεν θέλει να το αλλάξει αυτό κι αν είναι κάποιος που θέλει αλλαγή, αυτή η αλλαγή θα είναι να αλλάξουν οι ρόλοι στην ζωή του, να του χρωστάνε,αντι να χρωστάει.

Μια στιγμή , να δω αν έχω καταλάβει σωστά.

Το είδος μας , ο άνθρωπος,μπορεί με τον εγκέφαλο του να συγκροτήσει σκέψεις και με βάση αυτές να επιλέξει κάθε του ενέργεια. Μπορεί να αναλύσει κάθε πραγματική και κάθε φανταστική κατάσταση. Με βάση την ανάλυση φτάνει σε αποδείξεις για την ύπαρξη και την χρήση του κάθε πράγματος και της κάθε ιδέας. Αυτό συμβαίνει μόνιμα όμως, όχι μόνο μία φορά στην ζωή ενός ανθρώπου... έτσι λειτουργούμε και αποκτούμε εμπειρίες, τις οποίες εδώ και 3.000+ χρόνια αποτυπώνουμε, ώστε οι επόμενοι εγκέφαλοι να ξεκινήσουν από εκεί που τελειώσαμε εμείς και έτσι υπάρχει εξέλιξη.

Όλο αυτό για το χρήμα?

Τι νόημα έχει ?

Ίσως δεν έχω “μεγαλώσει” ακόμη, ίσως είμαι πολύ ρομαντικός, αλλά βρισκόμαστε σε έναν πλανήτη που δίνει τα πάντα δωρεάν την ώρα που εμείς πληρώνουμε και τον αέρα που αναπνέουμε.

Τι θα συμβεί στον πλανήτη, αν αύριο καταργηθούν τα νομίσματα?

Τέρμα. Αν από αύριο η κάθε συναλλαγή γινόταν σύμφωνα με την προσφορά του καθενός στο σύνολο?

Σκεφτείτε το για λίγο..

Πφφφφ.. για να ψωνίσω στο super market θα έπρεπε να είμαι ο superman παράλληλα ^_^

Θα έπρεπε να αποδείξω την προσφορά μου στο σύνολο και στην εταιρεία για τον καφέ, μετά σε αυτήν για την ζάχαρη, μετά σε αυτήν για τα μακαρόνια μου και πάει λέγοντας. Άρα τα χρήματα είναι απλά πιστοποιητικό στο ότι κάτι προσφέρω..

Θα έπρεπε να συγκροτήσουμε πιό ουσιαστικές κοινωνίες για μία τέτοια κατάργηση. Οι πόλεις θα ερήμωναν αφήνοντας σημάδια απόλυτης αναρχίας ...

---

Χάθηκα στις εικόνες ενός καινούριου κόσμου..

Επιτρέπεται ακόμη να κάνουμε όνειρα, έτσι δεν είναι?

Θέλω να πω, δεν κοστίζουν κάτι...? σωστά?

Γιατί δεν βάζουν φόρο ονείρων άραγε?

Προφανώς γιατί βάζουν σε οτιδήποτε έχει να κάνει με την πραγματοποίηση τους, οπότε συμφέρει και μάλιστα πολύ...

Στην τελική , αν θες να πραγματοποιήσεις τα όνειρα σου, πάρε ένα δάνειο από την τράπεζα!!! (το λένε στα διαφημιστικά τους! Απίστευτο!)

Επιμένω στο ότι η μεγαλύτερη πολυτέλεια στην ζωή ενός ανθρώπου, είναι να ερωτευθεί. Οποιονδήποτε...

Τι άλλο έχει νόημα?

Τι άλλο είναι πραγματικά σοβαρό?

Σκέφθηκα έναν τέλειο κόσμο, χωρισμένο σε μικρές κοινωνίες ερωτευμένων ανθρώπων που θα μπορούν με την γη να καλύπτουν τις διατροφικές τους ανάγκες, και με τις προσωπικότητες τους τις πνευματικές.

Επιτρέπονται τα όνειρα. Αλλά χωρίς το αμαξάκι σου , χωρίς το κινητό και τον υπολογιστή σου, θα τρελαινόσουν!!!

Το ξέρεις ότι έξω από τις πόλεις , ο ουρανός την νύχτα είναι πραγματικά μαύρος και όχι μπλε σκούρο? Το ξέρεις ότι φαίνονται αστρικά νεφελώματα και αν κοιτάξεις πολύ ώρα , καταλαβαίνεις ότι πραγματικά βλέπεις το σύμπαν?

Φαντάσου να το βλέπεις κάθε βράδυ αυτό... και ακομα περισσότερο, φαντάσου οτι θα μπορείς να μοιραστείς ελεύθερα το τι νιώθεις γι αυτό, πρώτα απ όλα με τον ίδιο σου τον εαυτό, που τώρα ενθουσιάζεται με τα λαμπερά κτίρια και τα γυαλιστερά πατώματα.. με την ψυχή σου τα γλείφεις για να γυαλίσουν.. μην χαίρεσαι.. 

Φαντάσου να την ζεις αυτή την κατάσταση.. όχι για “διακοπές”...

---

Μου έγραψε ένας πριν λίγες μέρες «ο θεός μας δοκιμάζει , με διαρκείς μετεμψυχώσεις – αυτό είναι το νόημα της ζωής».

Πριν την επανάσταση του 21, οι παπάδες εδώ(και από πολύ νωρίτερα στην ευρώπη) έλεγαν πως «ο θεός θέλει να προσφέρεις στην εκκλησία , τα 2/3 της σοδειάς σου και έτσι θα πας στον παράδεισο!». (τα έδιναν στους τουρκους όπως θα ξέρετε)(διατραπεζική –διαθεϊκή- μεταφορά “ιεχωβα – αλαχ”)

Προφανώς ο θεος έχει παρτίδες με πολύ κοσμο και έτσι είναι VIP στα rave partys και υπάρχουν μαρτυρίες ότι όλοι πάνε στον παράδεισο για αρκετές ώρες, διότι ως γνωστόν ο θεός , θεός είναι, δεν έχει πρόβλημα χρόνου...

Αντι να περιμένεις να πας στον παράδεισο, κάνοντας την ζωή σου εδώ κόλαση, πήγαινε καλύτερα σε rave party.

Υ.γ. αυτός που σε παίρνει με απόκρυψη 2 φορές την ημέρα για κάμποσα ευρω που λέει ότι του χρωστάς, δεν είναι ο θεός τελικά.. η τράπεζα είναι..

Πρόβα θανάτου.

Είναι η ζωή πρόβες για μία παράσταση που κανείς δεν θα χάσει?

Κανείς δεν μπορεί να απορρίψει τον ρόλο του.

Και ποιός είναι τελικά αυτός ο ρόλος?

Μάλλον, όποιος επιλέξει να είναι..

Άπειρα σκηνικά, αμέτρητοι κομπάρσοι..

Συμπρωταγωνιστής υπάρχει ή ήταν guest star πάλι?

Οι καλοί ηθοποιοί εδώ, κάνουν πρόβες..

Οι κακοί νομίζουν πως δίνουν παράσταση

Σε αυτό το θέατρο η είσοδος είναι ελεύθερη

Η έξοδος επίσης..

Η παραμονή κοστίζει..

Οι τιμές ξεκινούν από μεγάλα χρηματικά ποσά

Και όταν ξεπουληθείς αρκετά , καταλαβαίνεις πως απ την αρχή μονό με δάκρυα είχες να πληρώσεις

Και πάντα πληρώνεις..

Θεατής και κριτής του πρωταγωνιστικού σου ρόλου, περιμένεις να δεις το τέλος.

Θα χειροκροτήσεις, θα βαθμολογήσεις και θα υποκλιθείς στο κοινό.

---

Αυτή η παράσταση τελείωσε. Σε ενημερώνουν πως πρέπει να σηκωθείς από τις θέσεις σου και να φύγεις από την σκηνή.. το θέατρο άδειασε..

Δεν έπαιξες καλά?

Δεν βαθμολόγησες σύμφωνα με την πραγματική αξία της κάθε σκηνής?

Δεν παρακολούθησες όλο το έργο?

Αυτή η παράσταση τελείωσε.

Γιατί διάλεξες αυτόν τον ρόλο?

Δεν τα ήθελες όλα αυτά.. έτσι δεν είναι?

Δεν έπρεπε να τελειώσει έτσι αυτό το έργο , αλλά ποτέ δεν παραδέχθηκες δύο βασικά πράγματα..

Τον φόβο και τον άνεμο

Το θέατρο και τον έρωτα σου δηλαδή.. μην φοβάσαι πια.. όλα τελείωσαν.. μπορείς να βγείς από αυτό το θέατρο, τέρμα οι πρόβες..

Για κάθε τι, υπάρχουν πάντα τουλάχιστον δύο βασικές επιλογές. Πάντα.

Η πρώτη –πάντα- είναι αυτή που ο φόβος δίνει

Η δεύτερη –πάντα- είναι αυτή που δίνει ο έρωτας

Ακόμα και όταν φαίνεται να υπάρχουν ενδιάμεσες πορείες, στην πραγματικότητα , θα είναι ταγμένες σε μία από τις δύο πλευρές.

Δεν είναι ασφάλεια ο άνεμος.. ο άνεμος είναι ανώριμος.. σε χαϊδεύει , σε αγκαλιάζει, παίζει και σκορπίζει τους ήχους.. σου κλείνει τα μάτια την στιγμή που περπατάς μπροστά από γκρεμό, στροβιλίζεται και σε σπρώχνει και ποτέ μα ποτέ δεν θα πιστέψεις πως θα έρθει πάλι για να σταματήσει την πτώση σου..

Παίζει μουσική με τα φύλλα των δέντρων και χορεύει με τους ωκεανούς, τα σύννεφα και την φωτιά.

Ασφάλεια είναι ο φόβος. Είναι κλειστός και σταθερός. Έχει γωνίες, αρχή και τέλος. Έχει λογική για να τον καταλαβαίνεις και κάγκελα μπροστά από κάθε μπαλκόνι, κουπαστή σε κάθε σκάλα. Είναι πάντα ορατός και τίποτε δεν εμποδίζει τον ήχο των διαταγών του. Έχει αποδείξεις για όλα! Και αν όχι, έχει θρησκείες.

Μέσα από το κλειστό θέατρό σου, έκανες πρόβες θανάτου, κλείνοντας τα μάτια στην ψευδαίσθηση της πτώσης, αλλά το χάδι δεν ήρθε ποτέ...

Έλα λοιπόν! Φτάσε την πόρτα!

Ήταν πάντα εκεί ξέρεις...

Είναι εκεί έξω.. πάντα....

Τι περιμένεις??

Αυτό το κλειστό θέατρο, είναι η τελευταία σου εικόνα...

Δεν θα φτάσεις ποτέ αυτήν την πόρτα πια.

Τελείωσες.