η αλήθεια της ύπαρξης

Δεν είναι η “αλήθεια” που ψάχνουμε σε αυτόν τον κόσμο. Ψάχνουμε πως να αποφύγουμε την οποιαδήποτε αλήθεια.

Μία από τις πρώτες παιδικές μου αναμνήσεις είναι η ημέρα που σκέφτηκα πως αυτός ο κόσμος, μπορεί να μην είναι πραγματικός και εκείνη την στιγμή , ήμουν απόλυτα σίγουρος γι αυτό..

Μόλις ξύπνησα από κάποιο όνειρο που δεν θυμάμαι πια, αλλά έχω ακόμη εικόνες του.
 είναι ένας πύργος, ένας κωνικός πύργος. Τα τοιχώματα του έχουν σκάλες και πολλές πόρτες. Απ έξω δεν έχει καμία σχέση με το μέσα. Απ έξω είναι απλά ένα σπίτι. Μία πέτρινη μονοκατοικία. Μέσα ο χώρος αλλάζει. Γίνεται ένας ψηλός κωνικός πύργος και η σκάλα φτάνει ως την κορυφή. έχει χρώμα βαθύ κόκκινο και μπλε, αλλά το μέρος είναι στην πραγματικότητα σκοτεινό. Αυτό το όνειρο το έβλεπα πολύ συχνά στην παιδική μου ηλικία και πάντα προσπαθούσα να δω την συνέχεια. Κάτι έψαχνα και πραγματικά δεν ξέρω τι.. το μόνο που θυμάμαι πια, είναι πως σε ένα δωμάτιο , υπήρχαν μέσα κάποια παιχνίδια μου και ένα πολύ μικρό ξύλινο σκαμπό. Αυτό το σκαμπό λοιπόν , ήταν το αγαπημένο μου αντικείμενο. Ήταν πραγματικά δικό μου και αυτό γιατί ήταν παιδικό... πολύ μικρό για να κάτσει κάποιος “μεγάλος”. Την πρώτη εποχή που έβλεπα το όνειρο, φοβόμουν, και μόνο σε εκείνο το δωμάτιο ένιωθα ασφάλεια.

 Θυμάμαι να αναγκάζω τον εαυτό μου να κοιμηθεί , για να σταματήσω να φοβάμαι και να πάω πιο ψηλά.. δεν θυμάμαι τι έγινε.. έφτασα άραγε πιο ψηλά ποτέ? Έμαθα τι είχαν τα άλλα δωμάτια? Βρήκα κλειδωμένες πόρτες? Σίγουρα βρήκα γιατί απλά έχω την αίσθηση πως υπήρχε και ένα κλειδί σε εκείνο το όνειρο. Ένα κλειδί , ο χώρος , το σκαμπό και μία παρουσία που πλέον στο μυαλό μου είναι μια σκιά.. δεν θυμάμαι τίποτε άλλο..

τότε θυμόμουν και όταν ξύπνησα σκέφτηκα πως δεν υπάρχει τίποτα αν δεν το βλέπω. Αντιλαμβανόμουν τον κόσμο διαφορετικά ξαφνικά.. τα πάντα είναι απάτη και εγώ απλά φτιάχνω τον κόσμο με τα μάτια μου. Κοίταξα τον τοίχο λοιπόν και έπειθα τον εαυτό μου ,πως πίσω μου δεν υπάρχει τίποτα! Δεν είχε νόημα να γυρίσω να κοιτάξω , γιατί τα μάτια μου θα έφτιαχναν αμέσως τον χώρο που δεν έβλεπα μέχρι τώρα... εφιάλτης!

Οι γονείς μου δεν υπήρχαν μόλις σταματούσα να τους βλέπω, αλλά είχαν βρει κόλπο για να με κάνουν να πιστέψω πως όλα αυτά είναι πραγματικά.. μπορούσα να τους ακούσω (!!) , άρα στην πορεία κατάλαβα πως φταίνε όλες οι αισθήσεις...

Ήμουν λοιπόν το κέντρο του κόσμου. Όλα εξαρτώταν από τις αισθήσεις μου.. έξω από την πόρτα του σπιτιού μου δεν υπήρχε τίποτα και πίσω από κάθε γωνία – κενό, μέχρι να φτάσω εγώ εκεί..

Το συζήτησα με τους γονείς μου αυτό όλο σε ηλικία που πήγαινα δημοτικό και μου εξήγησαν ότι υπάρχουν άνθρωποι που έχουν πάει στο ψυχιατρείο από τέτοιες σκέψεις, γιατί απλά δεν υπάρχει απόδειξη για το αντίθετο. Και πράγματι , την ώρα που μου μιλούσε ο πατέρας μου, εγώ ήξερα πως δεν είναι πραγματικός και πως όλα είναι ένα σχέδιο.. δεν έπρεπε να τον ακούσω!

Και τι να έκανα? Μπορούσα μήπως να βρω από μόνος μου κάποια απάντηση?

Άρχισα να έχω τα κλασσικά υπαρξιακά ερωτήματα

Είμαι στην Αθήνα, στην Αττική, στην Ελλάδα, στην Ευρώπη, στον πλανήτη γη.

-Και η γη από που υπάρχει?

-η γη είναι ένα κομμάτι του ηλίου που αποκολλήθηκε σε έκρηξη του

-Και ο ήλιος από πού υπάρχει?

- ο ήλιος είναι κομμάτι ενός πολύ μεγαλύτερου ήλιου ....

-και το σύμπαν ποιος το έφτιαξε?

-ο θεός!

- και τον θεό?

-ο θεός υπήρχε πάντα....

Κάπου εκεί απογοητευόμουν πάντα.. για καλή μου τύχη , οι γονείς μου δεν πίστευαν ποτέ σε κάποια θρησκεία. Στην αρχή δεν το ήξερα γιατί πίστευαν πως πρέπει να μεγαλώσω όπως όλα τα παιδάκια.. όμως δεν είχαν απαντήσεις οπότε μου είπαν την αλήθεια τους, ότι δεν υπάρχει θεός..!!!

Καταστροφή!

Τα πράγματα έγιναν περίπλοκα.. τραγικά περίπλοκα. Στο παιδικό μυαλό μου, ο θεός είχε κάποιο πρόσωπο, είχε ανθρώπινη μορφή , πετούσε , δεν μπορούσα να τον δω, αλλά υπήρχε! Ήταν αρκετά παρήγορο αυτό..  τελικά απάτη και αυτός..

Κι όλα αυτά επειδή ανακάλυψα πως δεν έχω σφαιρική όραση..

Άκουσα διάφορα πράγματα τότε.. ότι ίσως κάποιοι έχουν τις γνώσεις και δεν μας τις δίνουν .. ότι μερικά πράγματα δεν μπορούμε να τα μάθουμε και άλλα , δεν πρέπει!  Ήταν αυτό το ώριμο «δεν πρέπει» , που έλεγαν οι “μεγάλοι” όταν δεν είχαν απαντήσεις. Πολύ με εκνεύριζε αυτό , πάντα.. άκουσα πως το σύμπαν είναι μία σκέψη και όχι μια πραγματικότητα (αλήθεια ποια η διαφορά?) , πως είναι μια φυσαλίδα και πως μπορεί ανα πάσα στιγμή να “σκάσει” και εμείς δεν θα υπάρξουμε ποτέ!

Αυτή η τελευταία ιδέα μου άρεσε πολύ και έτσι έκανα ακόμη πιο περίπλοκα τα πράγματα..

Όλα αυτά συμβαίνουν στο όνειρο κάποιου,ζούμε στην επιφάνεια μιας φυσαλίδας ενός ονείρου, και εγώ απλά έπρεπε να βρώ τρόπο να του μιλήσω και να ξυπνήσει χωρίς να μας εξαφανίσει! Δεν έβρισκα κάποιο τρόπο και η ιδέα αυτή δεν είχε λογική..

Τέλος άκουσα πως όταν πεθάνουμε , μαθαίνουμε τα πάντα. Δεν θυμάμαι για ποιόν λόγο μου είπαν πως πρέπει να περιμένουμε εδώ μέχρι να πεθάνουμε, δεν έχει σημασία έτσι κι αλλιώς. Αυτό που άρχισε να έχει πολύ σημασία για εμένα, ήταν  ότι αυτός ο μετά θάνατον κόσμος ήταν μία παγίδα! Άρχισα να σκέφτομαι πως λένε στους ανθρώπους αυτήν την πολύ πειστική ιδέα χωρίς κανείς να έχει αποδείξεις γι αυτήν. Αν υπήρχε κάποια απάντηση σε όλα αυτά, κάποια πόρτα που πρέπει να βρούμε για να βγούμε από τον κόσμο του μη πραγματικού, ήταν εδώ. Κάπως μπήκαμε εδώ, άρα σίγουρα υπάρχει και η έξοδος.

Έμεινα με απορίες που συζητούσα με κάθε άνθρωπο, συγγενή ή φίλο. Τόσο μεγάλο ήταν το πείσμα μου να μάθω την αλήθεια της ύπαρξης , που έφτασα να ορκιστώ στον λόγο της τιμής μου, ότι δεν θα σταματήσω να ψάχνω ποτέ. Ήταν το καλοκαίρι που μόλις είχα τελειώσει το δημοτικό. Συζητούσα με τον καλύτερο μου φίλο , αναλύοντας την ζωή ενός οποιουδήποτε ανθρώπου. Συμφωνήσαμε ότι όλοι σε μικρή ηλικία αναρωτιούνται για τα πράγματα γύρω τους και προσπαθούν να βρουν απαντήσεις. Στην πορεία χάνουν το πάθος για αναζήτηση. Αυτό σκεφτήκαμε, συμβαίνει μόλις κάποιος γυρίσει από φαντάρος και ξεκινήσει να δουλεύει. Έτσι το βλέπαμε τότε. Μετά τον στρατό η ζωή γίνεται ένα βαρετό πρόγραμμα, δουλειά-φαΐ-ύπνος και τίποτε άλλο. Δώσαμε όρκο λοιπόν ότι δεν θα γίνουμε ρομπότ και θα συνεχίσουμε να ψάχνουμε για την αλήθεια της ύπαρξης..

Δεν ξέχασα ποτέ αυτόν τον όρκο μου και ένοιωθα τρομερά ικανοποιημένος που τον έδωσα. Δεν τον αθέτησα ποτέ.

Αυτή ήταν η δική μου ζωή. Να μάθω την αλήθεια για όλο αυτό που συμβαίνει γύρω μου και που είμαι μέρος του.. 
κανείς άλλος όμως δεν είχε τον ίδιο σκοπό ζωής.. δεν κατάλαβα ποτέ τι αντιπροσώπευε ο κόσμος που συνάντησα στα σχολικά μου χρόνια. Αυτό που κατάλαβα τότε ήταν ότι δεν είχα τίποτα κοινό. Θεώρησα πως δεν είχα άλλη επιλογή από το να παρουσιάσω κάτι ψεύτικο, ώστε να ταιριάζω με τον κόσμο, πράγμα που αργότερα παραδέχθηκα σε όλους όσους είχα επαφή για να βρω τον εαυτό μου και απέναντι τους.

Οι άνθρωποι υποβαθμίζουν ή θεοποιούν ότι δεν καταλαβαίνουν.

Όταν δοκίμασα να συζητήσω για υπαρξιακές ανησυχίες, μπορεί στην αρχή να υπήρχε κάποιο ενδιαφέρον , αλλά όσο δεν υπήρχαν απαντήσεις , οι τότε φίλοι , συμπεριφέρονταν σαν να μην υπήρχε όλο το θέμα.. ποδοσφαιρικές ομάδες, διάσημα μουσικά συγκροτήματα και ηλεκτρονικά παιχνίδια, είχαν μεγαλύτερη σημασία και εγώ έπρεπε να μπω σε αυτόν τον κόσμο ή να κάτσω σε μια γωνία με τις σκέψεις μου. Η δεύτερη επιλογή μου φαίνονταν ντροπιαστική.

Κι όμως κάθε μέρα καθόμουν στο θρανίο μου και αναρωτιόμουν ακόμα , αν υπάρχει ο κόσμος έξω από την τάξη.. κανείς δεν μπορεί να δώσει απάντηση σε αυτό..

Είναι ο κόσμος αποτέλεσμα της φαντασίας μου?

Μήπως είναι  ο Πλάτων που έχει  την απάντηση, και είμαστε στο σπήλαιο του, παρακολουθώντας ό,τι κάποιος άλλος θέλει να παρακολουθήσουμε?

Κάθε απάντηση φτάνει σε αδιέξοδο. Κάθε απάντηση εκτείνεται στο άπειρο..

Αν ο κόσμος είναι αποτέλεσμα της φαντασίας μου , πως θα ξέρω, πότε δεν είναι?

Και αν βρισκόμαστε σε κάποιο matrix , πως ξέρουμε αν θα βγούμε από αυτό?

Ακόμα κ αν συμβεί να βγούμε από αυτές τις καταστάσεις δεν θα υπάρχει τρόπος να αποδείξουμε πως δεν βρισκόμαστε μέσα σε μια ίδια και απλά “είδαμε” τον εαυτό μας να δραπετεύει.

Ο κόσμος έγινε όπως τον περίμενα ότι θα γίνει. Δουλειά-φαΐ-ύπνος και μερικά ψέματα για να ξεφεύγει από την ανασφάλεια των αναπάντητων ερωτημάτων.

Μία συνεχής προσπάθεια να ξεχάσουν και να προχωρήσουν με το κοπάδι.

Επιβίωση χωρίς λόγο.

Λέμε πως ο άνθρωπος ξεχωρίζει από τα ζώα , γιατί δεν λειτουργεί με βάση τα ένστικτα του μόνο.

Εμένα μου φαίνεται πως ο εγκέφαλος μας , ενστικτωδώς λειτουργεί  και στην πραγματικότητα , απλά επιβιώνουμε όπως τα σκυλιά κι αν όχι, ας πούμε απλά πως η παρουσία μας, δεν είναι πνευματική.

Μου κάνουν εντύπωση τα όρια της σκέψης.  Μπορεί να δεχθεί την ύπαρξη του απείρου, χωρίς να μπορεί να λειτουργήσει με αυτό.

 Ίσως αυτό να είναι το κλειδί και η πόρτα μαζί..

να μάθουμε να λειτουργούμε με βάση το άπειρο και όχι με βάση τα όρια..

τίποτα δεν αρχίζει και τίποτα δεν τελειώνει, όταν όλα αρχίζουν και τελειώνουν.

Μάλλον θα πρέπει να ζήσω σε έναν κόσμο με περισσότερες διαστάσεις για να καταλάβω αυτήν την πρόταση και αργότερα σε έναν άλλο χωρίς διαστάσεις , για να βρω την αιτία της ύπαρξης.

Η πραγματικότητα είναι κάτι που δεν μπορούμε να συλλάβουμε. και ποιος ο λόγος να βρεθεί η σκέψη του ανθρώπινου είδους, με τόσα και τόσα όρια, μέσα στο άπειρο? Ένα κυβάκι φυλακής σε ένα σύμπαν ελευθερίας . . . 

όνειρα +20% ΦΠΑ

Υπάρχει κάποιο όριο στην πτώση του πολιτισμού?

Στην πραγματικότητα δεν ζούμε πλέον στα πλαίσια αυτού που ονομάζουμε  “πολιτισμό” . αυτό συμβαίνει γιατί ο τομέας αυτός απαιτεί την ύπαρξη πνευματικής ανάπτυξης για να θεωρηθεί έγκυρος. Απαιτεί πολιτική και τέχνες. Η γενική σημασία της λέξης , δεν αναφέρει τα όρια του περιεχόμενού της , αναφέρει απλά πως πρέπει να υφίστανται κάποια χαρακτηριστικά.

Βρισκόμαστε λοιπόν στον 21^ο αιώνα της ιστορίας μας και μπορούμε να δούμε την εξέλιξη μας εως τώρα.. τον πολιτισμό μας.. μπορούμε να μιλήσουμε για τα άλογα που έδωσαν την θέση τους σε πολυτελή αυτοκίνητα και τα ακόντια που έδωσαν την θέση τους σε “΄εξύπνους πυράυλους” . κάποτε θα έγραφα σε πάπυρο , τώρα γράφω σε word στο pc μου! Μπορούμε να μιλήσουμε για όλα αυτά που με την εξέλιξη της τεχνολογίας έχουμε, αλλά για τι άλλο μπορούμε πραγματικά να μιλήσουμε?

Νομίζω πως όλοι γνωρίζουμε την απάντηση. Τι είναι το “σήμερα”? Τι αντιπροσωπεύει? Και ποιά η θέση μας σε αυτό το “σημερα”?

Δεν μιλάω για την Ελλάδα , μόνο. Οι Έλληνες σήμερα, δεν είναι οι Έλληνες της αρχαιότητας. Και για εκείνους τους Έλληνες , έχει δικαίωμα να περηφανεύεται , κάθε άνθρωπος του πλανήτη.. δεν μας ανήκει τίποτε από εκείνη την εποχή.. δεν κερδίσαμε τίποτα από εκείνη την εποχή και δεν συνεχίσαμε τίποτα. Μιλάω για όλο τον κόσμο που ζεί και αναπνέει μαζί μας, καταστρέφει τον πλανήτη μαζί μας και υποφέρει από τις επιλογές του.

Στις πρώτες τάξεις του δημοτικού, μας μάθανε πως ο άνθρωπος πρίν εφεύρει τα νομίσματα, αντάλλασσε προϊόντα. Εγώ καλλιεργούσα σιτάρι και εσύ ντομάτες και μπορούσα να σου δώσω σιτάρι για να μου δώσεις ντομάτες. Έμεινα με την απορία , γιατί άλλαξε αυτό?  Μπορούσα να ανταλλάξω κάτι χρήσιμο, για κάτι άλλο χρήσιμο.

Το σήμερα , είναι το χρήμα. Δεν λέω τίποτα καινούριο, απλά αναφέρομαι σε κάτι επίκαιρο.

Τελικά ποιά επανάσταση έγινε για την ελευθερία?

Εγώ δεν βλέπω γύρω μου ελεύθερους ανθρώπους.

Για ποίες αξίες μιλάμε και για ποιόν πολιτισμό?

Η θέση μας στο σήμερα, είναι το χρήμα και όπως σε όλη την ανθρώπινη ιστορία, έτσι και στις μέρες μας ετοιμάζεται επανάσταση , ώστε το χρήμα να περάσει σε άλλα χέρια από αυτά που βρίσκεται σήμερα. Για ακόμη μία φορά ο κόσμος θα χάσει την ευκαιρία να κάνει την πρώτη πνευματική επανάσταση της ιστορίας του. Αυτό απασχολεί την ανθρωπότητα και τον καθένα μας ατομικά.

Δεν ξέρω πόσοι από εσάς δέχονται να ψηφίσουν , αλλά όσοι το κάνουν, το κάνουν καθαρά για οικονομικούς λόγους. Κανείς δεν υποστηρίζει ένα κόμμα , αν πρώτα δεν του παρουσιάσει το οικονομικό του πρόγραμμα ή αν δεν του “τάξει“ μία θέση στο δημόσιο, και φυσικά δεν υπάρχει τέτοιο κόμμα.. και γιατί να υπάρξει , αφού όλα κινούνται γύρω από το χρήμα?

Έχουμε τόσο σημαντικές ζωές , όσο ξεχρεώνουμε την τράπεζα, που κανείς δεν θέλει κάτι διαφορετικό.. κανείς δεν θέλει να το αλλάξει αυτό κι αν είναι κάποιος που θέλει αλλαγή, αυτή η αλλαγή θα είναι να αλλάξουν οι ρόλοι στην ζωή του, να του χρωστάνε,αντι να χρωστάει.

Μια στιγμή , να δω αν έχω καταλάβει σωστά.

Το είδος μας , ο άνθρωπος,μπορεί με τον εγκέφαλο του να συγκροτήσει σκέψεις και με βάση αυτές να επιλέξει κάθε του ενέργεια. Μπορεί να αναλύσει κάθε πραγματική και κάθε φανταστική κατάσταση. Με βάση την ανάλυση φτάνει σε αποδείξεις για την ύπαρξη και την χρήση του κάθε πράγματος και της κάθε ιδέας. Αυτό συμβαίνει μόνιμα όμως, όχι μόνο μία φορά στην ζωή ενός ανθρώπου... έτσι λειτουργούμε και αποκτούμε εμπειρίες, τις οποίες εδώ και 3.000+ χρόνια αποτυπώνουμε, ώστε οι επόμενοι εγκέφαλοι να ξεκινήσουν από εκεί που τελειώσαμε εμείς και έτσι υπάρχει εξέλιξη.

Όλο αυτό για το χρήμα?

Τι νόημα έχει ?

Ίσως δεν έχω “μεγαλώσει” ακόμη, ίσως είμαι πολύ ρομαντικός, αλλά βρισκόμαστε σε έναν πλανήτη που δίνει τα πάντα δωρεάν την ώρα που εμείς πληρώνουμε και τον αέρα που αναπνέουμε.

Τι θα συμβεί στον πλανήτη, αν αύριο καταργηθούν τα νομίσματα?

Τέρμα. Αν από αύριο η κάθε συναλλαγή γινόταν σύμφωνα με την προσφορά του καθενός στο σύνολο?

Σκεφτείτε το για λίγο..

Πφφφφ.. για να ψωνίσω στο super market θα έπρεπε να είμαι ο superman παράλληλα ^_^

Θα έπρεπε να αποδείξω την προσφορά μου στο σύνολο και στην εταιρεία για τον καφέ, μετά σε αυτήν για την ζάχαρη, μετά σε αυτήν για τα μακαρόνια μου και πάει λέγοντας. Άρα τα χρήματα είναι απλά πιστοποιητικό στο ότι κάτι προσφέρω..

Θα έπρεπε να συγκροτήσουμε πιό ουσιαστικές κοινωνίες για μία τέτοια κατάργηση. Οι πόλεις θα ερήμωναν αφήνοντας σημάδια απόλυτης αναρχίας ...

---

Χάθηκα στις εικόνες ενός καινούριου κόσμου..

Επιτρέπεται ακόμη να κάνουμε όνειρα, έτσι δεν είναι?

Θέλω να πω, δεν κοστίζουν κάτι...? σωστά?

Γιατί δεν βάζουν φόρο ονείρων άραγε?

Προφανώς γιατί βάζουν σε οτιδήποτε έχει να κάνει με την πραγματοποίηση τους, οπότε συμφέρει και μάλιστα πολύ...

Στην τελική , αν θες να πραγματοποιήσεις τα όνειρα σου, πάρε ένα δάνειο από την τράπεζα!!! (το λένε στα διαφημιστικά τους! Απίστευτο!)

Επιμένω στο ότι η μεγαλύτερη πολυτέλεια στην ζωή ενός ανθρώπου, είναι να ερωτευθεί. Οποιονδήποτε...

Τι άλλο έχει νόημα?

Τι άλλο είναι πραγματικά σοβαρό?

Σκέφθηκα έναν τέλειο κόσμο, χωρισμένο σε μικρές κοινωνίες ερωτευμένων ανθρώπων που θα μπορούν με την γη να καλύπτουν τις διατροφικές τους ανάγκες, και με τις προσωπικότητες τους τις πνευματικές.

Επιτρέπονται τα όνειρα. Αλλά χωρίς το αμαξάκι σου , χωρίς το κινητό και τον υπολογιστή σου, θα τρελαινόσουν!!!

Το ξέρεις ότι έξω από τις πόλεις , ο ουρανός την νύχτα είναι πραγματικά μαύρος και όχι μπλε σκούρο? Το ξέρεις ότι φαίνονται αστρικά νεφελώματα και αν κοιτάξεις πολύ ώρα , καταλαβαίνεις ότι πραγματικά βλέπεις το σύμπαν?

Φαντάσου να το βλέπεις κάθε βράδυ αυτό... και ακομα περισσότερο, φαντάσου οτι θα μπορείς να μοιραστείς ελεύθερα το τι νιώθεις γι αυτό, πρώτα απ όλα με τον ίδιο σου τον εαυτό, που τώρα ενθουσιάζεται με τα λαμπερά κτίρια και τα γυαλιστερά πατώματα.. με την ψυχή σου τα γλείφεις για να γυαλίσουν.. μην χαίρεσαι.. 

Φαντάσου να την ζεις αυτή την κατάσταση.. όχι για “διακοπές”...

---

Μου έγραψε ένας πριν λίγες μέρες «ο θεός μας δοκιμάζει , με διαρκείς μετεμψυχώσεις – αυτό είναι το νόημα της ζωής».

Πριν την επανάσταση του 21, οι παπάδες εδώ(και από πολύ νωρίτερα στην ευρώπη) έλεγαν πως «ο θεός θέλει να προσφέρεις στην εκκλησία , τα 2/3 της σοδειάς σου και έτσι θα πας στον παράδεισο!». (τα έδιναν στους τουρκους όπως θα ξέρετε)(διατραπεζική –διαθεϊκή- μεταφορά “ιεχωβα – αλαχ”)

Προφανώς ο θεος έχει παρτίδες με πολύ κοσμο και έτσι είναι VIP στα rave partys και υπάρχουν μαρτυρίες ότι όλοι πάνε στον παράδεισο για αρκετές ώρες, διότι ως γνωστόν ο θεός , θεός είναι, δεν έχει πρόβλημα χρόνου...

Αντι να περιμένεις να πας στον παράδεισο, κάνοντας την ζωή σου εδώ κόλαση, πήγαινε καλύτερα σε rave party.

Υ.γ. αυτός που σε παίρνει με απόκρυψη 2 φορές την ημέρα για κάμποσα ευρω που λέει ότι του χρωστάς, δεν είναι ο θεός τελικά.. η τράπεζα είναι..

Πρόβα θανάτου.

Είναι η ζωή πρόβες για μία παράσταση που κανείς δεν θα χάσει?

Κανείς δεν μπορεί να απορρίψει τον ρόλο του.

Και ποιός είναι τελικά αυτός ο ρόλος?

Μάλλον, όποιος επιλέξει να είναι..

Άπειρα σκηνικά, αμέτρητοι κομπάρσοι..

Συμπρωταγωνιστής υπάρχει ή ήταν guest star πάλι?

Οι καλοί ηθοποιοί εδώ, κάνουν πρόβες..

Οι κακοί νομίζουν πως δίνουν παράσταση

Σε αυτό το θέατρο η είσοδος είναι ελεύθερη

Η έξοδος επίσης..

Η παραμονή κοστίζει..

Οι τιμές ξεκινούν από μεγάλα χρηματικά ποσά

Και όταν ξεπουληθείς αρκετά , καταλαβαίνεις πως απ την αρχή μονό με δάκρυα είχες να πληρώσεις

Και πάντα πληρώνεις..

Θεατής και κριτής του πρωταγωνιστικού σου ρόλου, περιμένεις να δεις το τέλος.

Θα χειροκροτήσεις, θα βαθμολογήσεις και θα υποκλιθείς στο κοινό.

---

Αυτή η παράσταση τελείωσε. Σε ενημερώνουν πως πρέπει να σηκωθείς από τις θέσεις σου και να φύγεις από την σκηνή.. το θέατρο άδειασε..

Δεν έπαιξες καλά?

Δεν βαθμολόγησες σύμφωνα με την πραγματική αξία της κάθε σκηνής?

Δεν παρακολούθησες όλο το έργο?

Αυτή η παράσταση τελείωσε.

Γιατί διάλεξες αυτόν τον ρόλο?

Δεν τα ήθελες όλα αυτά.. έτσι δεν είναι?

Δεν έπρεπε να τελειώσει έτσι αυτό το έργο , αλλά ποτέ δεν παραδέχθηκες δύο βασικά πράγματα..

Τον φόβο και τον άνεμο

Το θέατρο και τον έρωτα σου δηλαδή.. μην φοβάσαι πια.. όλα τελείωσαν.. μπορείς να βγείς από αυτό το θέατρο, τέρμα οι πρόβες..

Για κάθε τι, υπάρχουν πάντα τουλάχιστον δύο βασικές επιλογές. Πάντα.

Η πρώτη –πάντα- είναι αυτή που ο φόβος δίνει

Η δεύτερη –πάντα- είναι αυτή που δίνει ο έρωτας

Ακόμα και όταν φαίνεται να υπάρχουν ενδιάμεσες πορείες, στην πραγματικότητα , θα είναι ταγμένες σε μία από τις δύο πλευρές.

Δεν είναι ασφάλεια ο άνεμος.. ο άνεμος είναι ανώριμος.. σε χαϊδεύει , σε αγκαλιάζει, παίζει και σκορπίζει τους ήχους.. σου κλείνει τα μάτια την στιγμή που περπατάς μπροστά από γκρεμό, στροβιλίζεται και σε σπρώχνει και ποτέ μα ποτέ δεν θα πιστέψεις πως θα έρθει πάλι για να σταματήσει την πτώση σου..

Παίζει μουσική με τα φύλλα των δέντρων και χορεύει με τους ωκεανούς, τα σύννεφα και την φωτιά.

Ασφάλεια είναι ο φόβος. Είναι κλειστός και σταθερός. Έχει γωνίες, αρχή και τέλος. Έχει λογική για να τον καταλαβαίνεις και κάγκελα μπροστά από κάθε μπαλκόνι, κουπαστή σε κάθε σκάλα. Είναι πάντα ορατός και τίποτε δεν εμποδίζει τον ήχο των διαταγών του. Έχει αποδείξεις για όλα! Και αν όχι, έχει θρησκείες.

Μέσα από το κλειστό θέατρό σου, έκανες πρόβες θανάτου, κλείνοντας τα μάτια στην ψευδαίσθηση της πτώσης, αλλά το χάδι δεν ήρθε ποτέ...

Έλα λοιπόν! Φτάσε την πόρτα!

Ήταν πάντα εκεί ξέρεις...

Είναι εκεί έξω.. πάντα....

Τι περιμένεις??

Αυτό το κλειστό θέατρο, είναι η τελευταία σου εικόνα...

Δεν θα φτάσεις ποτέ αυτήν την πόρτα πια.

Τελείωσες.

Περί δεύτερης ευκαιρίας…

Ξεκίνησα να ασχολούμαι με υπολογιστές και internet από το 2001 , χωρίς να αφιερώνω χρόνο στην αρχή μέχρι το 2003-4 που έπαιζα ένα παιχνίδι με τις ώρες. Πριν από αυτήν την εποχή πίστευα φανατικά , πως ο κόσμος δεν πρέπει να έχει καμία επαφή με υπολογιστές. Το βασικό μου επιχείρημα ήταν ότι αποβλακώνει και καθηλώνει την νεολαία σε μία καρέκλα, απορροφώντας κάθε ίχνος επαναστατικής διάθεσης. Η νεολαία επαναστάτησε όταν θέλησε να διεκδικήσει κυρίως την ¨ελευθεριά¨ των ιδεών της στην ιστορία μας. Μαθαίνοντας από τα 5-6 χρόνια του ένα παιδί, να σκοτώνει τερατάκια, το μόνο που μπορεί να το ¨ξεσηκώσει¨ είναι η καλύτερη κάρτα γραφικών , που μόλις κυκλοφόρησε!

Φανατικά λοιπόν , ξεσήκωνα όποιον γνωστό μου έβλεπα να ¨κολλάει¨ μπροστά από μία οθόνη και μάλιστα έκανα πολύωρες συζητήσεις για να αποτρέψω αυτό το άτομο να πέσει στην ¨παγίδα¨ ξανά...

Η περιέργεια με έκανε να ξεκινήσω να ασχολούμαι και εγώ τελικά για να γνωρίσω τον κόσμο του νετ .. τι το τόσο σημαντικό έχει που κάνει ανθρώπους να χάνουν παρέες εξ αιτίας του?

Ξεκίνησα με ένα απλό mail για να παίζω σκάκι στο yahoo και άκουγα μουσική..

Συναρπαστικό βρήκα το γεγονός ότι πλέον δεν χρειαζόταν να περιμένω 2 ώρες στο ραδιόφωνο για να καταφέρω να γράψω το ¨καινούριο κομμάτι¨ σε κασέτα και απλά μπορούσα να το πληκτρολογήσω και ήταν εκεί!!

Δυστυχώς την ίδια περίοδο είχα κάποια προβλήματα που ήθελα να αποφύγω και έτσι ξεκίνησα να παίζω το μοναδικό παιχνίδι που είχα παίξει τυχαία, αρκετά παλαιότερα σε σπίτι φίλου, το Diablo. Αντί να κάνω κάτι απέναντι στα προβλήματα μου λοιπόν, ζήτησα βοήθεια από ένα παιχνίδι για να τα αγνοήσω και αυτό ακριβώς έχω συναντήσει σε όσο κόσμο έχω γνωρίσει στο νετ από τότε μέχρι σήμερα, που αφιερώνει πάνω από 2 ώρες της ημέρας του, μπροστά από ένα pc.

Έχεις προβλήματα στην ζωή σου?
Κάτσε μπροστά από ένα pc και θα πάψεις να έχεις ζωή.

Μια δεύτερη ευκαιρία στην ευτυχία...
Μια πρώτη ευκαιρία συνειδητής επιλογής στο ψέμα.

Το 2006 έχασα την σημαντικότερη σχέση που είχα στην ζωή μου. Άλλοι το ρίχνουν στο ποτό ή στα ναρκωτικά ή απλά συνεχίζουν την ζωή τους φυσιολογικά, και άλλοι το ρίχνουν στο internet. Εγώ πήρα το internet από αυτό το κατάστημα.. και πραγματικά με έκανε να ξεφύγωαπό τους εφιάλτες μου, προσφέροντας μου έναν ολοζώντανο εφιάλτη με την διαφορά ότι χαμογελούσε κι όλας, οπότε αγνοείς τον εφιάλτη και κρατάς το χαμόγελο του και όλα καλά.
ατελείωτες ώρες σε internet café!! Όλα τα λεφτά της δουλειάς μου, εκεί πήγαιναν, μέχρι το 2008 που απέκτησα pc και net και κάπου εδώ ξεκινάει το θέμα μου που είναι το second life …

Μια δεύτερη ευκαιρία στην ευτυχία..

Μια πρώτη ευκαιρία συνειδητής επιλογής στο ψέμα

Και πάλι, εδώ βρέθηκα από περιέργειά. τι βρήκα?

Βρήκα έναν χώρο στο νετ που μπορείς να φτιάξεις οτιδήποτε και όταν λέμε οτιδήποτε, εννοούμε οτιδήποτε. Να αγοράσεις και να πουλήσεις με πραγματικά λεφτά. Να δημιουργήσεις ένα avatar – ένα ψηφιακό κουκλάκι δηλαδή – όπως το θες.. θες να το έχεις όπως είσαι στην ζωή σου? Όπως θα ήθελες να είσαι στην ζωή σου? Όλα προσφέρονται!

Τόσο συναρπαστικό και τόσο ψεύτικο..

Μπήκα λοιπόν σε αυτόν τον κόσμο για τα καλά!

Όλος ο κόσμος που βρίσκεται στο second life και ειδικά στο ελληνικό κομμάτι του second life, είναι απελπισμένος από την κατάσταση της ζωής του. Απογοητευμένος πλήρως. Οι εξαιρέσεις είναι τόσο ελάχιστες, που δεν φαίνονται, και ουσιαστικά , αμέσως μόλις καταλάβει κάποιος ότι αποτελεί εξαίρεση στον χώρο αυτόν, σταματάει να μπαίνει. Οπότε δεν υπάρχουν ακριβώς εξαιρέσεις , αλλά υποψία εξαιρέσεων.

Γνώρισα κατά 90% γυναίκες στο second life. [ Οι άντρες στον χώρο , είναι ακριβώς τα ίδια άτομα (για όσους ξέρουν το m-irc) που βάζουν αγγελίες τύπου «kamia apo thess gia twra?» ]

Χωρίζονται σε 2 ομάδες:

Α) Χαρακτηριστικό γνώρισμά τους ήταν το πάχος και η ασχήμια. Φτιάχνουν τα avatar τους έτοιμα για porno και προσπαθούν να παίξουν τον ρόλο της πόρνης που ξεπουλιέται υπερβολικά φθηνά για ένα cyber sex έστω. Προσπαθούν απεγνωσμένα να μάθουν πως θα ήταν η ζωή τους αν μπορούσε κάποιος να τις δει ερωτικά.

Β) χαρακτηριστικό τους η αποτυχημένη σχέση τους. Παντρεμένες η απλά σε σχέση που βρίσκονται για καθαρά οικονομικούς λόγους. Βρίσκονται στο second life για να αναπληρώσουν αυτό ακριβώς, μια σχέση με όλα τα φυσιολογικά στοιχεία, ρομαντισμό κυρίως.

Όλα αυτά τα ψάχνουν μέσα σε αυτόν τον ψηφιακό κόσμο.

Είναι τόσο παράλογο , που δεν είμαι σίγουρος ότι μπορώ να το περιγράψω..

Και είναι τόσο ίδιοι όλοι ... μα τόσο ίδιοι. τρομακτικό πραγματικά. Ίδιες προτάσεις , συμπεριφορές, ιδέες (τι είπα? Ιδέες? ... οκ...)

Έμεινα ενάμισι χρόνο στο second life και αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν το πόσο πολλές γυναίκες με ήθελαν! Απίστευτο!

Στην πραγματική ζωή αρέσω - άρεσα σε φυσιολογικό αριθμό γυναικών όπως όλοι, όχι μεγάλο αριθμό, απλά σε κάποιες κοπέλες που έχουν το άλφα βήτα γούστο , λογικά πράγματα. στο second life καμία σχέση. Αν δεν αρέσεις σε κάποιες στο second life , θα είναι επειδή σε έχουν προλάβει πρώτες κάποιες άλλες, και περιμένουν απλά να αδειάσει ο χώρος..

Αηδία.

Απελπισία.

Το second life έχει το χαρακτηριστικό ότι δεν είναι παιχνίδι. Δεν έχει επίπεδα,στρατηγικές και τερατακια (έχουν φτιάξει και κάτι τέτοιο μέσα, μέλη του second life , αλλά η βάση του δεν έχει τίποτε τέτοιο) . είναι χώρος επικοινωνίας. Ο καθένας μπορεί να παρουσιάσει τον εαυτό του όπως νομίζει,αλλά στην πραγματικότητα είναι απλά αγγελίες ¨γνωριμιών¨ με animations όλοι...

Γιατί να ψάχνει κανείς δεύτερη ευκαιρία στην ζωή του μέσα από κάτι που δεν μπορεί να υπάρξει, αφού ακόμα και το ίδιο το άτομο δεν υπάρχει όπως παρουσιάζεται?

Έχεις πρόβλημα με την ζωή σου? Κανε κάτι γι αυτό, στα πλαίσια της πραγματικότητας και όχι της οθόνης σου. Είναι η ζωή σου και δεν θα την έχεις για πολύ (έχεις πρόβλημα με την παλάμη σου? Δωστην σε κάποιον που την έχει ανάγκη!)

Γιατί είναι τόσο δύσκολη η αλήθεια και γιατί πάντα την διαστρεβλώνουμε έτσι ώστε να μας βολεύει?

Έμεινα όλο αυτό το διάστημα λοιπόν στον χώρο αυτό γιατί με εντυπωσίασε η ποικίλα προγραμμάτων που με άφηναν να δημιουργήσω ότι ήθελα αν μπορούσα. Αν δεν μπορούσα πάλι, κάποιος βρισκόταν να βοηθήσει.

Έμεινα γιατί μπορούσα να πειραματιστώ με χαρακτήρες.. ξέρω ότι φαίνεται απάνθρωπο, αλλά όπως είπα στην αρχή, δεν βρέθηκα στο second life υγιής και ισορροπημένος. Ήθελα ακόμη κάτι να με βγάζει από σκέψεις αρκετά εφιαλτικές.

Κακά τα ψέματα όμως, στην αρχή με εντυπωσίασε. Σίγα σίγα καταλάβαινα πως το επίπεδο των μελών είναι αρκετά εώς τραγικά χαμηλό.. δεν μιλάμε για ανθρώπους αμόρφωτους.. καμία σχέση. Μάλιστα τα περισσότερα πρόσωπα (τουλάχιστον λένε πως) έχουν κάποιο πτυχίο τριτοβάθμιας εκπαίδευσης.

Είμαι από τους άτυχους που έδωσαν πανελλήνιες και στην δευτέρα λυκείου. Στην έκθεση , έπεσε να γράψουμε μία επιστολή προς τον υπουργό παιδείας, σχετικά με το σύστημα παιδείας στην Ελλάδα.. υπουργός τότε , ήταν ο γιωργάκης μας και ξεκίνησα την επιστολή μου , στελνοντάς τον στον διάολο να κάνει καμια δουλειά.. πρώτα απ όλα γιατί θεώρησα προσβλητικό το θέμα, και ύστερα γιατί δεν με ενδιέφερε ο βαθμός (15 μου βαλανε.. νεοδημοκρατης το βαθμολόγησε) , τελικα όμως δεν έπιασε τόπο.. όχι ο βαθμός.. η επιστολή..

Θα μου πείτε «το second life περίμενες για να το καταλάβεις?» . όχι, απλά με το second life , είδα τον απόπατο.

Αυτός ο κόσμος λοιπόν , δεν ήταν και δεν είναι ικανός να πραγματοποιήσει αυτό που λέμε ¨συζήτηση¨ . δεν έχουν κριτική ικανότητα και ουσιαστικά δεν αποτελούν προσωπικότητες. Δηλαδη, τα ψυχικά/πνευματικά χαρακτηριστικά τους , απλά ... δεν υπάρχουν.

Ε συγνώμη, αλλά ήταν πειρασμός. Πρώτα απ όλα, είναι καλο να ξεσπάς στο κενό, είναι καλύτερο το κενό αυτο να έχει μορφή, και τέλος ειναι τέλειο να ξεσπάς σε ένα κενό με μορφή και άρρωστο! Αυτός είναι ο κόσμος του second life . ένας ψυχασθενικός κόσμος με σεξουαλικές εμμονές. εδώ μιλάμε για άτομα που επιλέγουν την κατάσταση τους. Επιλέγουν να ζουν κάτω από τους φόβους τους.. οι επιλογές στο sl είναι να το κλείσεις ή να αρρωστήσεις και εσύ. Αν δεν θες τίποτε απο τα 2 αποτελεί έναν εν μέρη ζωντανό πυγμαχικό σάκο.. κανει κ «ουα – ουα» όταν τον χτυπάς. Διαφορετικά αρχίζει να σε χτυπάει αυτός.

Είχα ανάγκη αυτή την πτώση.. με έφερε στα ίσια μου και:

Τα θετικά από όλο αυτό είναι ότι γνώρισα έναν υπέροχο άνθρωπο που φυσικά μπαίνει σπάνια εκεί μέσα. Έχει το κωδικό όνομα Marianna Karas J στον ψηφιακό αυτό κόσμο (στον πραγματικό δεν θέλει να λέμε – δεν έχει τέτοια ανάγκη) και είναι πραγματικά τιμή μου που την γνωρίζω. Η εξαίρεση που λέγαμε. αν και στην προκειμένη περίπτωση, δεν θα έλεγα ότι αποτελεί εξαίρεση στο ψεύτικο κόσμο του internet μονό, αλλά γενικότερα. Μπαίνει στο second life όταν και ααααν έχει όρεξη να παίξει με το ¨κοπάδι¨ . πάει λοιπόν η Μαριάννα μας , μπροστά σε μια προβατίνα και της λέει: «μπεεε» και η προβατίνα απαντάει: «εγώ είμαι μια κυρία! Δεν σου επιτρέπω να μου μιλάς έτσι!» .. η Μαριάννα μας, ξαφνιάζεται που βλέπει ένα πρόβατο να μιλάει και ξεκινάει ένα απίστευτο δούλεμα που πραγματικά αξίζει κανείς να παρακολουθήσει , γιατί μαζεύονται κι άλλα ζώα και η Μαριάννα μας, είναι φιλόζωη! Πολύ! Και γιατί η Μαριάννα μας έχει το ελάττωμα, όταν βλέπει ένα ζωάκι, να λέει αυτό που βλέπει.. δηλαδή, ένα ζωάκι! Η αντίδραση που έχουν τα συγκεκριμένα ζώα στην αλήθεια της Μαριάννας μας, είναι αξιολάτρευτη!

Όταν σταματάει να μιλάει με ¨τους φίλους μας , τα ζώα¨ (ειδική ικανότητα που απέκτησε μετά από 3 χρόνια σπουδών) αποτελεί μία προσωπικότητα που δεν θες να σταματήσει να μιλάει για οποιοδήποτε θέμα. Είναι εκνευριστικά σωστή και εκνευριστικά τέλεια σε ό,τι επιλέξει να συζητήσει. Ποτέ δεν θα μπει σε ένα θέμα που δεν γνωρίζει... δηλαδή ποτέ δεν θα παρουσιάσει ένα ψέμα και όλα αυτά από έναν άνθρωπο που γνώρισα στον χώρο του second life. Λιγότερο τυχερός είναι κάποιος αν κερδίσει το joker.

Είμαι υπερβολικός λέτε? Κι όμως 4 χρόνια στο νετ, δεν γνώρισα κάτι τόσο ποιοτικό και απλά ¨αν δεν το πω , θα σκάσω¨

(δείγματα θα βρείτε εδώ: http://mariannakaras.blogspot.com/ )

Πίσω στην δεύτερη ευκαιρία λοιπόν.. υπάρχουν άνθρωποι που θαυμάζουν την ανατολή και την δύση του ηλίου στο second life.. όχι, αλήθεια ! βλέπουν το texture του second life να βγάζει ήλιο , και στέκονται σε μπαλίτσες που κάνουν τα avatars να κάθονται και να φιλιούνται (!!) και νοιώθουν ρομαντικά.. όχι τα avatars.. οι ίδιοι πίσω από τα avatars, πίσω από τα pc...

Δεύτερη ευκαιρία, σε τι ακριβώς είναι αυτό? Και τι είδους άνθρωποι δέχονται κάτι τέτοιο στην ζωή τους?

Όλοι έχουμε δικαίωμα σε μια δεύτερη ευκαιρία στην ζωή, όπως έχουμε και δικαίωμα επιλογής για τον παροχέα της..

Επέλεξα να γράψω γι αυτό το θέμα , πρώτα απ όλα γιατί συμμετείχα και δεύτερον γιατί θα ήθελα να δω απόψεις και άλλων ανθρώπων.

παρακαλώ, δεν κάνει τίποτα .

Stream of Passion - This Endless Night

Η ύπαρξη της συμμετοχής

Οι περισσότεροι που θέλουμε να λεγόμαστε άνθρωποι, πιστεύουμε σε κάποια πράγματα που θεωρούμε αλήθειες, από την πρώτη στιγμή που αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο , μέχρι την τελευταία.

Αυτή η πρώτη και τελευταία στιγμή , μας απασχολεί στο ενδιάμεσο J

Μας απασχολεί το πως συμβαίνει κάποια αρχή στην ζωή που αντιλαμβανόμαστε και το πως συμβαίνει κάποιο τέλος. Αφού ανακαλύπτουμε το ¨πως¨, συνεχίζουμε με το ¨γιατί¨.

Στην πραγματικότητα, καμία απάντηση δεν έρχεται ποτέ. Τίποτε δεν αποδεικνύεται και τίποτα δεν είναι αλήθεια

Όλα τα μαθηματικά του κόσμου , δεν θα σταματήσουν ποτέ να πολλαπλασιάζουν το κενό και όλα τα μικροσκόπια , να το διαιρούν Οι ίδιες οι πράξεις είναι λάθος, όσο λάθος είναι ότι ο ανθρώπινος εγκέφαλος δέχεται να αναπαύεται στην ασφάλεια τους.

Τελικά ο ίδιος ο κόσμος εγκαταλείπει την προσπάθεια και βρίσκει λόγο ύπαρξης στο χρήμα και στην αναγνώριση από μέρος πληθυσμού.

«ΔΕΙΤΕ ΜΕ!»

«ΠΙΣΤΩΠΟΙΗΣΤΕ ΜΟΥ ΟΤΙ ΥΠΑΡΧΩ!»

Αυτή είναι όλη κι όλη η ιστορία της ανθρωπότητας μέχρι τώρα και προφανώς αυτή θα συνεχίσει να είναι. Χωρίς ονόματα και ημερομηνίες

Η ύπαρξη της συμμετοχής λοιπόν έχει κάποια σημασία ίσως. Συμμετοχή σε ό,τι αντιλαμβανόμαστε ως πραγματικότητα. Κάποια στιγμή, μπορεί να βρεθεί και η έξοδος.

Γνωρίζω κάποιο κόσμο που χλευάζει και ειρωνεύεται τα υπαρξιακά ερωτήματα. Καταλαβαίνω την ανασφάλεια τους... οι άνθρωποι μπορούν να αποκηρύξουν το σύμπαν ολόκληρο προκειμένου να σωθούν από την ιδέα του πόσο μικροί είναι μπροστά του...

Αρκετά μικρός είχα την εντύπωση πως είναι λάθος να παραμένει κανείς σε αυτήν την κατάσταση/ σε αυτόν τον κόσμο. Έλεγα πως πρέπει κανείς να πεθαίνει , όσο πιο σύντομα μπορεί, διότι δεν έχει κανένα νόημα να περιμένει 60-70 χρόνια για να το πάθει.

Ήταν η απογοήτευση από τον κόσμο που ξεκίνησα να αντιλαμβάνομαι. Όλη αυτή η δυστυχία, και κανείς μα κανείς να μην μπορεί να μου απαντήσει στο ερώτημα μου ¨γιατί είμαστε εδώ?¨.

Τώρα έχω ένα πιο πρακτικό ερώτημα: «γιατί φέρνετε κι άλλες ζωές σε έναν τέτοιο κόσμο , που δεν ξέρετε καν για ποίον λόγο είστε μέρος του?»

Υπάρχει ακόμη στην εποχή μας , αρκετός πληθυσμός που θεωρεί την δημιουργία οικογένειας , λόγο ύπαρξης τους... και νόμιζα πως πρώτα πρέπει να έχει λόγο ύπαρξης η ίδια η οικογένεια...

Ένα άλλο πλήθος έρχεται να μιλήσει για τις διάφορες θρησκείες τους...

«ο θεός έχει τις απαντήσεις για όλα! Άρα εγώ πιστεύω στον θεό και μου φτάνει να ξέρει αυτός για εμένα..»

Ο άνθρωπος θεοποιεί ό,τι δεν καταλαβαίνει. Τότε τους κεραυνούς, την σελήνη και τον ήλιο, τώρα απλά την αιτία της ύπαρξης.

Σαν τα μικρά παιδιά που θέλουν να μεταφέρουν την ευθύνη για κάτι σε τρίτο πρόσωπο «δεν το έκανα εγώ – αυτός!»

Η πλειοψηφία παρ όλα αυτά, έχει την απάντηση: «είμαι εδώ για να περάσω καλά!»..... ναι βρε πουλάκι μου, αλλά μιας και δεν περνάς και τόσο κaλά τελικά, δεν σε ενδιαφέρει να μάθεις γιατί είσαι εδώ? «τι με νοιάζει εμένα. Εγώ θέλω απλά να περνάω καλά!»

Πόσες φορές το έχω ακούσει αυτό το πράγμα..

Μπορεί τελικά αυτό να είναι πιο ικανοποιητική απάντηση από κάθε άλλη.

Εφ όσων στο ¨τίποτα¨ καταλήγουν όλες οι έρευνες, γιατί όχι..

Είμαστε εδώ για το ¨τίποτα¨..