Οι περισσότεροι που θέλουμε να λεγόμαστε άνθρωποι, πιστεύουμε σε κάποια πράγματα που θεωρούμε αλήθειες, από την πρώτη στιγμή που αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο , μέχρι την τελευταία.
Αυτή η πρώτη και τελευταία στιγμή , μας απασχολεί στο ενδιάμεσο J
Μας απασχολεί το πως συμβαίνει κάποια αρχή στην ζωή που αντιλαμβανόμαστε και το πως συμβαίνει κάποιο τέλος. Αφού ανακαλύπτουμε το ¨πως¨, συνεχίζουμε με το ¨γιατί¨.
Στην πραγματικότητα, καμία απάντηση δεν έρχεται ποτέ. Τίποτε δεν αποδεικνύεται και τίποτα δεν είναι αλήθεια
Όλα τα μαθηματικά του κόσμου , δεν θα σταματήσουν ποτέ να πολλαπλασιάζουν το κενό και όλα τα μικροσκόπια , να το διαιρούν Οι ίδιες οι πράξεις είναι λάθος, όσο λάθος είναι ότι ο ανθρώπινος εγκέφαλος δέχεται να αναπαύεται στην ασφάλεια τους.
Τελικά ο ίδιος ο κόσμος εγκαταλείπει την προσπάθεια και βρίσκει λόγο ύπαρξης στο χρήμα και στην αναγνώριση από μέρος πληθυσμού.
«ΔΕΙΤΕ ΜΕ!»
«ΠΙΣΤΩΠΟΙΗΣΤΕ ΜΟΥ ΟΤΙ ΥΠΑΡΧΩ!»
Αυτή είναι όλη κι όλη η ιστορία της ανθρωπότητας μέχρι τώρα και προφανώς αυτή θα συνεχίσει να είναι. Χωρίς ονόματα και ημερομηνίες
Η ύπαρξη της συμμετοχής λοιπόν έχει κάποια σημασία ίσως. Συμμετοχή σε ό,τι αντιλαμβανόμαστε ως πραγματικότητα. Κάποια στιγμή, μπορεί να βρεθεί και η έξοδος.
Γνωρίζω κάποιο κόσμο που χλευάζει και ειρωνεύεται τα υπαρξιακά ερωτήματα. Καταλαβαίνω την ανασφάλεια τους... οι άνθρωποι μπορούν να αποκηρύξουν το σύμπαν ολόκληρο προκειμένου να σωθούν από την ιδέα του πόσο μικροί είναι μπροστά του...
Αρκετά μικρός είχα την εντύπωση πως είναι λάθος να παραμένει κανείς σε αυτήν την κατάσταση/ σε αυτόν τον κόσμο. Έλεγα πως πρέπει κανείς να πεθαίνει , όσο πιο σύντομα μπορεί, διότι δεν έχει κανένα νόημα να περιμένει 60-70 χρόνια για να το πάθει.
Ήταν η απογοήτευση από τον κόσμο που ξεκίνησα να αντιλαμβάνομαι. Όλη αυτή η δυστυχία, και κανείς μα κανείς να μην μπορεί να μου απαντήσει στο ερώτημα μου ¨γιατί είμαστε εδώ?¨.
Τώρα έχω ένα πιο πρακτικό ερώτημα: «γιατί φέρνετε κι άλλες ζωές σε έναν τέτοιο κόσμο , που δεν ξέρετε καν για ποίον λόγο είστε μέρος του?»
Υπάρχει ακόμη στην εποχή μας , αρκετός πληθυσμός που θεωρεί την δημιουργία οικογένειας , λόγο ύπαρξης τους... και νόμιζα πως πρώτα πρέπει να έχει λόγο ύπαρξης η ίδια η οικογένεια...
Ένα άλλο πλήθος έρχεται να μιλήσει για τις διάφορες θρησκείες τους...
«ο θεός έχει τις απαντήσεις για όλα! Άρα εγώ πιστεύω στον θεό και μου φτάνει να ξέρει αυτός για εμένα..»
Ο άνθρωπος θεοποιεί ό,τι δεν καταλαβαίνει. Τότε τους κεραυνούς, την σελήνη και τον ήλιο, τώρα απλά την αιτία της ύπαρξης.
Σαν τα μικρά παιδιά που θέλουν να μεταφέρουν την ευθύνη για κάτι σε τρίτο πρόσωπο «δεν το έκανα εγώ – αυτός!»
Η πλειοψηφία παρ όλα αυτά, έχει την απάντηση: «είμαι εδώ για να περάσω καλά!»..... ναι βρε πουλάκι μου, αλλά μιας και δεν περνάς και τόσο κaλά τελικά, δεν σε ενδιαφέρει να μάθεις γιατί είσαι εδώ? «τι με νοιάζει εμένα. Εγώ θέλω απλά να περνάω καλά!»
Πόσες φορές το έχω ακούσει αυτό το πράγμα..
Μπορεί τελικά αυτό να είναι πιο ικανοποιητική απάντηση από κάθε άλλη.
Εφ όσων στο ¨τίποτα¨ καταλήγουν όλες οι έρευνες, γιατί όχι..
Είμαστε εδώ για το ¨τίποτα¨..
Η συνείδησή μας είναι η μεγαλύτερη παγίδα και αυτό που όλοι μάλλον αναζητάμε είναι να ξεπεράσουμε τους εαυτούς μας, να νιώσουμε ελεύθεροι. Το εγώ που τρέφουμε είναι η φυλακή μας και ο κινητήρας μας. Και εκεί απευθύνεται το ερώτημα "Γιατί είμαστε εδώ;" αν αυτό τίθεται με κέντρο τον εαυτό μας. Πολύ όμορφο είναι να ρωτάμε και να κοιτάμε τα αστέρια, τότε ίσως ελεύθεροι από τα εγώ μας θα συνειδητοποιήσουμε το θαύμα στο οποίο συμμετέχουμε και δε νομίζω πια να μας απασχολεί ο θάνατος.
ΑπάντησηΔιαγραφήΤο ότι αυτή τη στιγμή βρισκόμαστε εδώ είναι τόσο συγκλονιστικά τυχαίο (τόσο ίσως τίποτα όπως λες) που αποτελεί το μεγαλύτερο θαύμα.
Το σύμπαν είναι άπειρο... συνέχεια πεθαίνει και γεννιέται. Είναι σα την αναπνοή μας και το ρυθμό της καρδιάς μας... Είμαστε κι εμείς (όπως και όλα) ένα κομματάκι του, είμαστε κι εμείς το ίδιο το σύμπαν γιατί οι κανόνες που μας ορίζουν είναι ταυτόσημοι.
Το σύμπαν όμως δεν έχει ούτε επιθυμίες, ούτε συναισθήματα, ούτε συνείδηση. Δε το νοιάζει αν πεθάνει. Θα ξαναγεννηθεί. Εμείς;
Υπάρχει στο σύμπαν κάτι πιο τραγικό, πιο αντιφατικό από τον άνθρωπο; Δημιούργησε τη συνείδηση, αλλά πέρα από το καθρέφτη μες στο δικό του δωμάτιο δε μπορεί να δει τις πιο πολλές φορές.
Μπορεί όμως αν κοιτάξει ψηλά και έξω από αυτόν να καταλάβει ποιος είναι και "γιατί" είναι εδώ. Μπορεί έτσι να πετάξει από πάνω του πολλά άχρηστα που του έχουν φορτώσει και δεν είναι δικά του.